АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Рэформа адукацыі Дзедаўшчына ў войску Справа Федынiча Дэкрэт пра дармаедаў Эканамічны крызіс Забойства Паўла Шарамета

Не апраўданне – пакаянне

     Украіна адсвяткавала Дзень незалежнасці.

     Няпростым шляхам ідзе яна да самой сябе. З вясны 2014 года – праз вайну. Праз страты, ахвяры, кроў...

10 000 украінцаў загінулі на вайне, якую распачала Расія, і якую дасюль называюць (выключна па палітычных прычынах) не вайной, а “ўзброеным канфліктам”. Але калі расійскі бок вінаваціць (што адбываецца ўсё часцей) у гэтым “узброеным канфлікце” Украіну, тады “канфлікт” наўпрост называецца вайной: “Войну в Донбасе начала Украина» (http://ruspravda.info/Voynu-v-Donbasse-nachala-Ukraina-1245…).

Гэта адна са шматлікіх спробаў апраўдання вайны. Апраўдання крыві. Вось узяла Украіна і напала на Данбас – тэрыторыю, якая (хто б і што б не распавядаў пра яе “расійскую гісторыю”) – у яе межах. У дзяржаўных межах Украіны, з боку якой ніхто дзяржаўнай мяжы не пераступаў.

Дзесяць тысяч украінцаў загінулі на сваёй зямлі за сваю зямлю. Чужой зямлі яны не хапалі. Вось праўда. А ўсё астатняе – мана. Таму ўкраінцы і маюць права сказаць: “Давеку не забудзем і не даруем ніколі. І нікому» (http://www.segodnya.ua/…/poroshenko-ne-prostim-kremlyu-bole….)

Наколькі рэха гэтых слоў закоціцца ў будучыню, ніхто не ведае. Але ўжо відавочна, што закоціцца далёка. І гэта самае страшнае, што прынесла і ў Украіну, і Расію вайна. І няма гэтаму апраўданняў – і дарма іх шукаць.

Не апраўдвацца трэба.

Пакаяцца.

Чым хутчэй, тым лепш.

24.08.17 23:37
загружаюцца каментары

Уладзiмiр Някляеў