Маскаль прыехаў у калонію 16.01.2017 3

На ўваходзе ў ст. метро Купалаўскую/Кастрычніцкую працуе чорнавалосая пані з Ташкента. Пераехаўшы шмат год таму ў Беларусь, яна неяк зацікавілася беларускай гісторыяй і мовай. У той час, калі самі беларусы кажуць "мне проще по-русски", пані з Ташкента перайшла на мову Скарыны і Купалы ды ў пераходах вітае пасажыраў па-беларуску. І вось сёньня нейкі маскаль, які прыехаў па сваіх справах у калонію Расеі, напісаў на яе скаргу за зварот да яго па-беларуску.

Заклікаю ўсіх неабыякавых прыходзіць у пераход, што вядзе да ст. метро Купалаўская і Кастрычніцкая, прасіць кнігу скаргаў і прапановаў і пісаць падзяку супрацоўнікам метрапалітэна за выкарыстаньне беларускае мовы. Як высьветліла Наша Ніва, імя пані Людміла Майстрэнка, калі спаткаеце яе - падзякуйце асабіста. Зробім гэта, калі мы, усё ж, не калонія.


PS Наша Ніва паразмаўляла з гэтай Людмілай Майстрэнка і высьветліла некаторыя акалічнасьці http://nn.by/?c=ar&i=183796



Партызаны на варце 14.01.2017 7

Партызаны Беларусі на варце межаў Бацькаўшчыны!

Загрузка плеера

Вайскова-патрыятычны клюб "Ваяр" запрашае далучацца патрыётаў дзеля абароны Бацькаўшчыны! http://vajar.club/

Радуецца той, хто радуецца апошні 11.01.2017 1

Ватныя шаўкі кшталту Арцёма Агафонава і Вячаслава Дзіянава самі сабе стварылі фэйкавую нагоду для радасці і самі сабе шалеюць. Але рэальнасць гэткая, што кіроўцу аўтобуса, які вазіў актывістаў МФ і іншых патрыётаў на Слуцкі збройны чын ніхто не штрафаваў за бел-чырвона-белы сцяг.

Гэта трагічная навіна для «ватнікаў», але ніхто не будзе замаўлёўваць бел-чырвона-белы аўтобус. Паводле закона, калі іншы колер не перавышае 50%, аўтобус лічыцца аднаго колеру. Як мы ведаем, прапорцыі бел-чырвона-белага сцяга ёсць 1 да 2 - і таму аўтобус застанецца бел-чырвона-белы. Кіроўца ж аўтобуса Віктар Бразоўскі быў аштрафаваны на паўбазавай за несанкцыянаваную рэкламу на аўтобусе (на борце быў напісаны ягоны нумар тэлефона), але цяпер рэклама ўжо ўзгодненая.

Бел-чырвона-белая стужка ў салоне аўтобуса прымацавана да люстэрка, а не шкла і таму кіроўца яе не здымаў і здымаць ніколі не будзе. У адрозненні ад усіх тых «каларадаў-рускамірцаў», якія пры першым званку здзіраюць са сваёй машыны ўсё, што можна садраць.

Як бы ватнікі не захлыналіся пенай, але Маскоўскі Бабілён непазбежна рушыць да свайго калапсу. Як бы вы не беснаваліся, але Беларусь няўмольна набліжаецца да свайго бел-чырвона-белага адраджэння. Усе прычыны вашай шавіністычнай радасці - у мінулым. Усе прычыны нашай радасці патрыятычнай - ужо сёння, а ў будучыні - яшчэ болей. Шаўкі, радуецца той, хто радуецца апошні.

Фота by Уладзь Грыдзін, Слуцкі збройны чын - 2016 - Прадвесьце бел-чырвона-белага адраджэньня

Гэты пост у ФБ быў выдалены па замове ватанскіх шавак, але ўсіх не заблякуеш і не павыдаляеш! Жыве!

Навагодняя ноч 03.01.2017

 Зімой у Ізалятары часовага ўтрыманьня большасьць арыштантаў ходзіць у камэры без абутку. Бо заўсёды зімовы абутак утрымоўвае супінатары – жалезныя плясьціны на падэшве, якія служаць умацаваньнем канструкцыі. Наглядчыкі прапаноўваюць кожнаму затрыманаму ці выламваць супінатары, ці забараняюць хадзіць у камеры ў абутку. Лічыцца, што будучы зэк можа ў камеры дастаць супінатар, зрабіць зь яго зброю і ці тое прарэзаць ім дзіру ў сьцяне ды зьбегчы, ці тое перарэзаць усіх канваіраў і яшчэ раз зьбегчы.
Мне драць боты было шкада, і я хадзіў у камеры босы. Канешне, гэта трохі непрыемна, тым больш, калі камера брудная. “Бруд можна адмыць!” – скажа які рафінаваны чысьцюля. Я і сам чысьцюля, хоць і не рафінаваны. Я спрабаваў мыць. Спачатку я адмыў першую камеру і зажыў шчасьліва. На наступны дзень мяне перавялі ў іншую, загаджаную яшчэ болей – я сумна агледзеўся і ўзяўся мыць наноў. На трэці дзень мяне перавялі яшчэ раз і я пераканаўся, што нада мною проста зьдзекуюцца. А можа карны рэжым кічы[1] проста прасёк, што ў ізалятары зьявіўся дарэмны прыбіральшчык, і ім можна перамыць усе 40 камер. Але я абазліўся і больш нічога ня мыў, а мяне ўсё працягвалі пераводзіць з камеры ў камеру ледзь ні штодня.
31 сьнежня, на 14-ыя суткі мяне закінулі ў камеру на першым паверсе, хаця дагэтуль увесь час я прасядзеў на трэцім. І якая ж была мая радасьць, што на ўваходзе ў яе наглядчык не запытаўся пра супінатары ў ботах, і я праскочыў у клетку абуты. Гэта была камера на два месцы, таму сьвятлейшая і чысьцейшая за ўсе астатнія, у якіх я быў. Апроч мяне, у новай хаце[2] больш нікога не было, і я пачаў радасна праходжвацца па праходзе ў чаканьні таго, з кім сустрэну новы 2011 год. Сустрэць новы год у ботах і ў камеры, дзе не вісіць два метры дыму – гэта быў сапраўдны падарунак турэмнага лёсу. “Эх, яшчэ б і кабанчык[3] зарохкаў пад дзьвярыма – было б зусім шыкоўна!” – падумаў я грэшным дзелам.
    – Дашкевіч! – прапішчаў жаночы голас у толькі што адчыненую кармушку.
    – Зьміцер Вячаслававіч! – падскочыў я радасна ў прадчуваньні навагодняе перадачы.
Трэба сказаць, што ў камеры перадача – гэта перадусім ня ежа. Тым больш, калі цябе зусім нядаўна пасадзілі і ты шчэ не пасьпеў скінуць 10-20% вагі. Перадача – гэта прывітаньне ад родных і сяброў. Гэта напамін пра тое, што цябе любяць, пра цябе памятаюць, за цябе змагаюцца. А ў гэтыя акаянныя дні сьнежня 2010 перадача – гэта яшчэ і інфармацыя аб тым, хто застаўся жывы на фронце. Сьпіс атрымоўваўся ня самы вясёлы, і ў ім за 14 сутак назьбіралася тры прозьвішчы: Марына Лобава – маці сябра майго Эдуарда, зь якім мяне і арыштавалі; Натальля Ясевіч – маці майго брата Зьмітра Ясевіча; і Тацьцяна Шапуцька – маладафронтаўская зорка, якая на волі, відаць, толькі таму, што муж ейны Глеб Лабадзенка ні на крок на Плошчы-2010 ад жонкі сваёй не адыходзіў.
    – Ад каго перадача? – прагучала заўсёднае пытаньне.
    – Адкуль я ведаю, – нэрвова ўсіміхнуўся я, нахіліўшыся да кармушкі.
Пытаньне гэтае вырубала мяне заўсёды – адкуль я ці любы іншы арыштант мог ведаць, ад каго перадача?
    – Ад любімай? – не ўгамоньвалася канваірша.
    – Можа быць, – яшчэ больш нэрвова адказаў я.
    – А што, хіба ня я твая самая любімая?! – абурылася паненка на прадоле[4].
Дзеля такой справы я прысеў на корткі і лацьвей выглянуў у кармушку. На калідоры стаяла наглядальніца па мянушцы сярод арыштантаў “Бандыт” ці “Бандыты”. Яна заўсёды, калі раздавала ежу, адчыняла вочка дзьвярэй і крычала з таго боку калідора: “Бандыты, колькі вас тут?” Потым, разьліваючы суп у алюміневыя шлёмкі[5], казала: “Бандыты, мыйце за сабою талеркі!” Пры добрым настроі магла прапанаваць: “Бандыты, каму дабаўкі?” Яе так і клікалі арыштанты “Бандыты”.
Я акінуў вокам постаць бандыткі. Хударлявая дзяўчына ў міліцэйскай форме стаяла трохі павярнуўшы і адставіўшы ў бок правую нагу, левую руку паклала на сьцёгны, а ў сагнутай правай руцэ трымала цыгарэту, ад якой белай тонкай стужкай струмяніўся дымок. Гледзячы на мяне яна зацягнулася, выдыхачы дым прыплюснала адно вока і перапытала яшчэ раз, жартаўліва гледзячы на мяне зьверху ўніз:
    – Што, ня я самая любімая?
    – Канешне ты, – расплыўся ва ўсьмешцы і я, ды вытрымаўшы паўзу, каб гэта не выглядала нахабна, працягнуў думку. – Давай перадачу.
Бандытка спрактыкаваным рухам рукі ляснула назад кармушкай, пазьвінеўшы засаўкамі адчыніла дзьверы і, паказваючы на пакунак ля камеры, усё з той жа ўсьмешкаю дала дазвол:
    – Забірай!
    – Дзякуй! – падміргнуў я ёй і ўцягнуў у хату цёпленькага кабанчыка.
Сьпіс мой папоўніўся чацьвёртым імём – Касі Галіцкай (цяпер яна Васільева). Кася ўваходзіла ў групу “пантэраў” – так Павал Севярынец акрэсьліў сяброўскае кола Касі Галіцкай, Касі Красновай, Людвісі Атакулавай і Насты Палажанкі, якія цягам 2007 году узвалілі на свае дзявочыя плечы поўную адказнасьць за Малады Фронт. Пакуль сам я прахалоджваўся першым тэрмінам у шклоўскай калоніі, дзяўчаты з падразьдзяленьня “пантэры” праводзілі пікет за акцыяй, а акцыю за пікетам – і на сутках за паўтара гадочкі выкацілі столькі, колькі многія барацьбіты з рэжымам за ўсю сваю біяграфію не выкатвалі. І хто-хто, а Кася дакладна ведала, што і ў якой колькасьці трэба арыштанту.
Я перабіраў перадачу, радаваўся тапкам – цяпер няма патрэбы хадзіць босым, захапляўся кнігаю пра сабачак – цяпер я буду ведаць усё пра пароду хаскі з 5-ай групы FCI, плакаў над мандарынамі – цяпер будзе сапраўдны новы год. Я нават не адразу пачуў ціха адчыненую кармушку.
    – Дашкевіч! – прыкрыкнуў прадольны.
    – Зьміцер Вячаслававіч, – азваўся я, падскочыўшы да кармушкі.
    – Перапісвай усё ў двух асобніках, – паклаў ён на кармушку дзьве паперкі, – што не запішаш, тое на этап не прапусьцяць.
Я ўзяў невялікія аркушыкі, і кармушка ляснула. Гэта былі адмысловыя блянкі вопісу маёмасьці перад этапам. Гэта азначала, што дарэмна я ствараў сьвяточную атмасфэру і раскладваў мандарынавыя лупіны па камеры – новы год я буду сустракаць зусім у іншым месцы, мяне чакае этап.

[1]Кіча – абрэвіатура беларускага паходжаньня, утварылася ад ІЧА – ізалятар часовага ўтрыманьня.

[2] Хата – камера.

[3] Кабанчык, кабан – харчовая перадача.

[4] Прадол – турэмны калідор.

[5] Шлёмка – талерка, амаль заўсёды з люмінію.


ПРАЦЯГ ТУТ

Адзін ёсьць сродак толькі, каб ня фоткалі выканкамы Матолькі! #бчб2017 27.12.2016 8

#бчб2017 

Ёсьць толькі адзін сродак зрабіць так, каб над выканкамі нашых гарадоў правільна лунаў правільны сьцяг – мы мусім уздымаць яго паўсюдна і на ўсіх мерапрыемтсвах! Бліжэйшае мерапрыемства – сьвяточныя навагоднія гуляньні. Прапануем усім патрыётам у навагоднюю ноч выходзіць на вуліцы сваіх гарадоў пад бел-чырвона-белым сьцягам – віншаваць грамаду, фатаграфавацца – і выкладаць фотаздымкі ў сацсеткі з хэштэгам #бчб2017

У Менску сьвяточнае бел-чырвонае-белае гуляньне пачнецца а 23:45 на пл. Кастуся Каліноўскага. Маладафронтаўскія швеі-матарысты (фэмэністкі нэрвова паляць збоку) абяцаюць забясьпечыць кожнага ахвочага бел-чырвона-белым сьцягам і нават з тронкаю. Але за ахвяраваньні #наколыісьцягі

Змагар і змагарка, калі ты ўжо ахвяроўва-ў/-ла грошы на сьцягі, прыходзь – бяры свой сьцяг і ўздымай яго над народам! Калі не, то ахвяруй – і ўздымай сьвяты наш сьцяг таксама! Бо адзін ёсьць сродак толькі, каб ня фоткалі выканкамы Матолькі! – узьняць над Беларусьсю нябесны, вольны, сьмелы – сьцяг родны бел-чырвона-белы!

Дапаможам акадэмікам і вучоным! 24.12.2016

Пасьля паўмесяца чаканьня нарэшце пайшлі з Марай у Мінкульт і вырвалі ў іх адказ на зварот 10,5 тысяч грамадзянаў з настойваньнем надаць бел-чырвона-беламу сьцягу статус гістарычнай каштоўнасьці.

Мара ля помніка Скарыну, што стаіць унутры будынка Мінкульта

З аднаго боку, зьдзіўляе глупасьць фармулёвак. Так Мінкульт піша: "У прадстаўленай у міністэрства культуры прапанове не ўтрымліваецца дакумантальнага абгрунтаваньня і поўнай, дакладнай і якаснай фіксацыі графічнымі сродкамі элемента, якому прапануецца надаць статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці". Гэта выходзіць што, я павінен падняць з архіваў дакуманталную фіксацыю сьцяга, які з 91-га па 95-ты гады быў дзяржаўным, ці гэта павінен зрабіць Мінкульт? Бо інакш для чаго мы з падаткаў фінансуем гэту структуру дармаедаў?

 Адказ Мінкульта на зварот 10,5 тысяч грамадзянаў

Далей утрымліваецца цытата з ліста Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, згодна зь якім "для падрыхтоўкі навуковага абгрунтаваньня адзначанай калектыўнай прапановы грамадзян неабходна правесьці грунтоўнае навуковае дасьледаваньне з мэтай выяўленьня арыгінальных архіўных дакумантаў і матэрыялаў, што патрабуе працяглай працы вучоных і адпаведных фінансавых выдаткаў". Цікава, ім самім ня сьмешна? Для таго, каб знайсьці фотку Лукашэнкі, дзе ён прысягаў пад бел-чырвона-белым сьцягам, акадэмікам трэба правесьці "грунтоўнае навуковае дасьледаваньне"! Што ж, мы ім дапаможам, вышлю ім тую самую фотку - няхай зьбіраюць вучоных і дасьледуюць.

Прысяга Лукашэнкі пад бел-чырвона-белым сьцягам

З другога боку, апроч бздуры ёсьць і станоўчы момант: "Па зьвестках прадстаўнікоў акадэміі выкананьне гэтай работы будзе ажыцьцяўляцца з улікам выдаткаваньня сродкаў на навуковыя дасьледаваньні ў новым фінансавым годзе".

 Адказ Мінкульта на зварот 10,5 тысяч грамадзянаў

Сябры, у 2016 годзе мы ўсе разам добра папрацавалі на тое, каб пашырыць грамаду патрыётаў нашага сапраўднага сьцяга. Дык дапаможам акадэмікам і вучоным зрабіць 2017 год - год 500-годзьдзя беларускай Бібліі Скарыны, таксама і годам бел-чырвона-белага сьцяга!

Заклікаем усіх патрыётаў у навагоднюю ноч выходзіць пад бел-чырвона-белым сьцягам на галоўныя вуліцы нашых гарадоў! У Менску чакаем усіх змагароў і змагарак а 23:45 на пл. Кастуся Каліноўскага!  Зробім разам Беларусь бел-чырвона-белай!


Трымайся Праўды - і не падманешся! 18.12.2016 6

На сайце Нашай Нівы часта і па-беларуску піярыцца друкарня. А мне тут якраз тое-сёе раздрукаваць трэба. Заходжу на сайт і зьдзіўляюся, што ўсё толькі па-расейску. "Ну ладна, - думаю, - хлопцы разьвіваюцца, добра, што НН падтрымоўваюць". Гартаю далей і натыкаюся на рубрыку палітычнага друку, а там... суцэльная вата. І я вось дзіўлюся: а для чаго такой канторы беларускамоўны піяр вогуле? Ніякая мова не прымусіць нармальнага чалавека зьвярнуцца па паслугі да такіх ватанаў.

"Памятайце, Зьміцер, - казаў мне неяк Ніл Гілевіч, - прыдзе дзень - і ворагі Беларусі пачнуць размаўляць па-беларуску". Мяркую, кантора "Капірыч" ёсьць адным з пацьверджаньняў тых словаў апостала Беларушчыны.

Беларуская мова становіцца папулярнай і моцнай, мовай карыстаюцца многія пасьпяховыя прадстаўнікі малога, сярэдняга і вялікага бізнэсу. І розныя прайдзісьветы, канешне, хочуць на гэтым посьпеху мовы нагрэцца. Але ня ўсё вырашае адна толькі мова. Мова - гэта праўдзівы Божы дар, які аднак мае сілу толькі тады, калі і ўнутры ў нас Праўда.

Што ёсьць праўда? - запытаеш ты ўсьлед за Пілатам. І я табе працытую словы Ісуса Хрыста, які сьведчыў аб сабе: “Я ёсьць шлях, праўда і жыццё” (Яна 14:6). Трымайцеся Праўды - і вы ніколі не падманіцеся зьнешняй паказухай.


Дзякуй гэб’ю за новую гуму! 16.12.2016 8


Ад імя РПГ Малады Фронт і Сяргея Пальчэўскага хачу падзякаваць гэбэшным правакатарам за чатыры прарэзаныя колы на машыне Сярогавых бацькоў. Гэта барбарская выхадка гэб’я натхніла мяне зьвярнуцца да беларускага народа па дапамогу, хаця Сярога мяне і адгаворваў: “Кінь, - гаварыў, - што мы там зьберамо?” Але неабходныя сродкі на гуму мы сабралі за першыя суткі. Агулам жа пад час кампаніі “На колы і сьцягі!” нам, нават без ніякіх краўндфандынгавых пляцовак, ахвяравалі больш 700 даляраў! Зь іх 200уа пайшло на новую гуму і за 500 РПГ МФ ажыцьцяўляе сваю сьцяганосную барацьбу далей!

 

Дык дзякуй гэбэшным правакатарам за тое, што Шэры нарэшце замяніў лысую гуму на навюсенькую! Дзякуй гэб’ю за тое натхненьне, пасродкам якога патрыёты  ахвяравалі за паўтысячы наверх патрэбнага на гуму – сьцягоў цяпер будзе мора!

 

Гума набыта са страхоўкаў ад праколаў і парэзаў, а ў дадатак Сяргей выстаўляе ў вакно камеру назіраньня. Ласкава запрашаем чэкістых пад па’езды нашых дамоў – і гуму можна новую паставіць, і сотні сьцягоў нашыць!


 

Усіх тых, хто яшчэ не пасьпеў ахвяраваць свае кроўныя на сьвятую справу сьцяга, сьпяшаюся супакоіць: кампанія “На колы і сьцягі” будзе працягвацца да самага вяртаньня бел-чырвона-белага сьцяга на дзяржаўны пасад! Вы можаце ахвяраваць #наколыісьцягі наступным чынам:

1. На нумар Вэлкам +375447556990

2. На картку Беларусбанка 4255 2005 7898 5517  (дзейсна да 05.19)

3. На Арт-сядзібу (пр-т Незалежнасці, д. 58, оф. 430) ў скрынку “На колы і сьцягі!” 


Бо нагадваем вам, што дзейнасьць Маладога Фронту ажыцьцяўляецца толькі за кошт складак чальцоў арганізацыі і ахвяраваньняў прыхільнікаў. Нашу працу вы заўсёды можаце назіраць на праспэктах, у метрапалітэнаўскіх пераходах, на галоўных старонках незалежных і залежных СМІ. Будзьма разам: хто справай, хто грашыма, хто рэпостам – і мы пераможам! Жыве!


Тры “бо” 13.12.2016 17

Сябры, што нам з вамі рабіць, каб бел-чырвона-белы сьвяты наш сьцяг лунаў па-над Беларусьсю?! Нам з вамі трэба скідвацца! Нам трэба скідвацца, бо:

 

1. Бо радыкальная палітычная групоўка (РПГ) Малады Фронт рэалізуе сваю дзейнасьць толькі за кошт складак сяброў РПГ і ахвяраваньняў прыхільнікаў РПГ.

2. Бо РПГэшная дзейнасьць зьвязана з неблагім супрацівам спецслужбаў і пятай калоны – Сярогу Пальчэўскаму прарэзалі ўсе 4 колы на машыне – і ці не дапаможам мы яму?

3. Бо салідарнасьць – гэта наша моц, а наша моц – гэта наша перамога, а наша перамога - гэта бел-чырвона-белы сьцяг на ўсіх дзяржбудынках Беларусі!


 


Для ахвяраваньняў вы можаце напісаць мне прыватна ў фэйзбук ці пералічыць сродкі наступным чынам:

1. На тэл. +375447556990

2. На картку Беларусбанка 4255 2005 7898 5517

3. На Арт-сядзібе ў скрынку з надпісам: “На колы і сьцягі!”

ЗаЖыве Беларусь! 13.12.2016

Ты хочаш каб праспекты нашых гарадоў патаналі ў бел-чырвона-белых сьцягах?

Ты хочаш, каб Сярога Пальчэўскі (Siarhei Palcheuski) памяняў лысую парэзаную гуму?

Ты хочаш, каб пятая калона ў Беларусі грызла свае локці?

Дык далучайся: хто справаю, хто талерамі, хто рэпостамі - і заЖыве Беларусь! 


Увайдзі ў гісторыю! 10.12.2016 6

Ты поўны/паўна рашучасьці супрацьстаць правакацыям пятай калоны?

Ты хочаш, каб патрыятычны рух Беларусі разьвіваўся? 

Ты прагнеш убачыць Менск пад бел-чырвона-белымі сьцягамі?


Не праспі, пакуль яны выконваюць ) 08.12.2016 5

А я-та думаю, што гэта мы так сёньня разгуляліся па праспэкце ды ўвесь КДБ сьцягамі атачылі?! А гэта ж першы раз у гісторыі Беларусі, калі спецслужбы заняты выкананьнем сваіх непасрэдных абавязкаў - пакуюць ворагаў Беларушчыны. Канешне, хутчэй гэта кан’юктура, чым беларускі патрыятызм, але ж пакуюць! Дык няхай Госпад і надалей сутыкае лбамі зладзеяў, а мы тым часам разгуляемся шчэ болей! Не праспі ў шапку: далучайся хто справай, хто грашыма, хто лайкамі і рэпостамі - і заЖыве Беларусь!

Сьвята развалу Імпэрыі 08.12.2016

Пачынаецца збор сродкаў на ўпрыгожваньне сталіцы нашай радзімы, горада-героя Менску!

Іду я значыцца на сьвяткаваньне 25-ай гадавіны развалу Імпэрыі зла. Выходжу я з аркі дома па вуліцы Кузьмы Чорнага, а ў арцы самой, па сьлізкім сьнезе мусарок малодзенькі па ўсёй форме штурхае сваю заглоглую машыну.

- Ну шо, заглох?

- Так, - адказвае сумна.

- Дапамагчы мо?

- Ну давай, падсабі, выштурхаць, каб людзі маглі праехаць.

Вы мяне, канешне, асудзіце, але шо рабіць – хто яшчэ мусарку ў нашай краіне дапаможа, калі не прадстаўнік РПГ (радыкальнай палітычнай групоўкі) Малады Фронт? Я паклаў сьцягі на сьнег і мы пачалі штурхаць старушку. Ішло цяжка – на абледзянелым сьнезе асабліва не паштурхаеш. “Эй, сябар, дапамажы!” – гукнуў я хлопца, які паліў цыгарку пад суседнім пад’ездам. РПГэшная групоўка наша павялічылася ўдвая, мы ўзяліся лацьвей – і загналі мусарка на паркоўку.

“Дзіўны шляхі Твае, Госпадзе, - падумаў я рушачы далей, - ніколі шчэ машыну мусара не штурхаў. А вось дадуць такому загад лупасіць мяне дубінкай па галаве – і будзе лупасіць, не ўзгадае, што я яму жыцьцё выратаваў!”

І сапраўды, прыходжу я на акцыю “Сьвята развала Імпэрыі”, а там ці ня той жа мусарок цягне Ірыну Арэхоўскую ў мусаню! Увогуле атрымалася сьмешна: сьцягі лунаюць над праспэктам, а я фоткаю журналістаў, якіх грабуць за вывешваньне сьцягоў – шыкоўна!

“Іра, класныя сьцягі ты вывесіла! Рэспект і паважуха!” – крычу я стоячы ў шэрагу журналістаў. Іра ўсьмешліва хітае галавой і дзякуе за станоўчую адзнаку ейнай дзейнасьці.

А потым мы ідзем у беларусізаваны Макдак, каб порцыяй дранікаў адсьвяткаваць дзіўную дзею: сьцягі – вісяць, журналісты – сядзяць, РПГэшнікі ядуць дзяруны і запіваюць гарбаткай – гэта прарыў, гэта новая эпоха!

Я мяркую, мы з Ірынай Арэхоўскай і Мікітам Недаверкавым добра ўпрыгожылі горад! У прынцыпе, на лічбу 25 сьцягоў мы не арыентаваліся і хацелі вывесіць болей. Але калі учора Сяргей Пальчэўскі сабраўся рушыць на нашу загарадную фабрыку па пашыву сьцягоў, ён заўважыў, што усе чатыры колы ягонай машыны (і нават не ягонай, а бацькоўскай) прарэзаны нажом – аднаўленьню не падлягае. Дык мы сабралі ўсе сьцягі, што былі па нашых шуфлядах – і вывесілі іх. Калі ўлічыць тыя два сьцягі, што мы з дачкой маёй Марай вывесілі дома, дык тады насамрэч так і атрымаецца – 25 сьцягоў на 25 год развала Імпэрыі зла.

Але калі вы хочаце, каб наступны раз маладафронтаўцы вывесілі не 25 сьцягоў, а 100 ці 200, нам трэба скідвацца на колы і тканіну. Колы на машыну каштуюць ня менш за 300 уа і адзін Сяргей гэта не пацягне, тканіна ў ЦУМе таксама каштуе грошаў. Заклікаю ўсіх, хто можа – дапамагчы нам сабраць сродкі! Ці тэлефануйце мне па нумары 80447556990, ці пішыце мне ў прыватныя паведамленьні на маёй старонцы ў ФБ, ці прыносьце грошы на Арт-сядзібу (пр-т Незалежнасці, д. 58, оф. 430) з паролем “На колы і сьцягі!” І як мы разам усе паднацісьнем, гарантую вам наступны раз у Менску дзівоснае бел-чырвона-белае сьвята! 

А сёньня са Сьвятам усіх развалу імпэрыі зла! Жыве Беларусь!

Ненармальная мова 18.11.2016 58

Мяне некаторыя былыя МФаўцы, якія распачынаюць уласныя бізнэс-праекты, пераконвалі, што трэба весьці бізнэс найболей па-расейску. Дзіўна гэта было чуць вушам маім.

Я з 2000-га працаваў на розных Менскіх рынках і калі б маёй мэтай было перадусім накасіць грошаў, я б і ў Малады Фронт не пайшоў бы ніколі. Я зарабляў у нулявыя па паўтысячы-тысячу (і гэта вам ня сёньняшнія 500) і мог рухацца ў любым накірунку. Але я за гэтыя грошы ў тым ліку па структурах маладафронтаўскіх езьдзіў і ўлёткі друкаваў. У годзе недзе 2003, працуючы на Чэрвеньскім кірмашы, я цалкам перайшоў на беларускую мову і 500-700 гандляроў ад мяне і сяброў маіх (а мы развозілі па кірмашы гарбату і кожнага гандляра ведалі пайменна) былі ў шоку. Але праз месяцаў пару прызвычаіліся, з чая перайшлі на гарбату, з кофе – на каву і я маю пэўнасьць, што многія і цяпер з цяжкасьцю вымавяць кітайскай слова чай ))

І вось сёньня, праз год 12-15, як я навярнуўся да беларушчыны, я вырабляю мэблю ў грамадзтве, якое на 99% размаўляе “нормальным языком”. Што мне рабіць, калі я жадаю зарабляць грошы? Прыладкавацца пад 99% ці гнуць сваё? Нехта раіць, што трэба падладкоўвацца. Але для мяне перайсьці на расейскую дзеля нейкай выгады ці кан’юктуры – гэта здрадзіць усяму, чым я жыў і жыву. Гэта нават, калі хочаце, здрадзіць Госпаду, які адарыў наш народ хоць і “ненармальнай”, але цудоўнай і прыгожай мовай – той мовай, на якой была напісана адна зь першых канстытуцый у Еўропе і надрукавана чацьвёртая ў сьвеце Біблія.

Так, 99% у штодзённым жыцьці карыстаюцца расейскай мовай, але большасьць гэтых людзей, дзякаваць Богу, шануюць беларускую мову і выказваць павагу тым, хто на ёй размаўляе. І няхай беларуская мова сёньня ненармальная (бо яна тая на якой размаўляць, працаваць і жыць – “не норма”), але я пэўны: калі мы ня будзем ёй штодня здраджваць, яна вельмі хутка зойме свой пачэсны дзяржаўны пасад і станецца-такі нармальнай.

Што рабіць з гісторыяй? 07.11.2016 45

Тое, што любая падзея ёсьць нашай гісторыяй – тлумачыць нікому ня трэба. Тлумачыць трэба толькі тое, што вынікае з той ці іншай падзеі, як да той ці іншай падзеі ставіцца.

Напрыклад, у Германіі ёсьць гісторыя ўзыходжаньня і панаваньня нацызму на чале з Адольфам Гітлерам. Гітлер дарваўся да ўлады ў 1933 і толькі доза цыаністага калію дазволі ман’яку ад улады адарвацца ў 1945. Нюрнбергскі суд у 1946 асудзіў нацыянал-сацыялізм за 18 мільёнаў ахвяраў (тут і далей лічбы паводле: Эрлихман ВВ. Потери народонаселения в XX веке. — М.: Русская панорама, 2004. — 176 с.), якія нацысты паклалі на ахвярнік сваёй ідэалогіі. Што было рабіць немцам з гэтай гісторыяй? Захаваць ёй помнікі? Пакінуць гітлегаўскія назвы вуліц? Далей ускладаць кветкі да помнікаў забойцам? Натуральна, не. У такой крывавай гісторыі трэба было пакаяцца і яе аплакаць, што немцы і зрабілі.

Камуністы дарваліся да ўлады раней за нацыстаў і трымалі ўладу даўжэй. Але ў той час, як на рахутку нацыянал-сацыялістаў 18 мільёнаў ахвяраў ва ўсім сьвеце, камуністы толькі ў сябе доба, толькі сваіх суграмадзянаў забілі 18,5 мільёнаў чалавек. Усё гэта, натуральна, наша гісторыя. Але што нам рабіць з такой гісторыяй?

Біблія пра гісторыю кажа:
“Спыніцеся на шляхах вашых і разгледзьцеся, 
і запытайцеся пра шляхі старадаўнія, дзе шлях добры, 
і ідзіце па яму, і знойдзеце супакой душам вашым”
(Біблія, Кніга прарока Ярэміі, 6:16).”

Гісторыя нам дадзена для таго, каб з памылак ці злачынстваў, якія яна ўтрымоўвае, мы маглі зрабіць правільныя высновы і такога больш не паўтараць. П’яніца, які 15 гадоў бухаў і хоча пачаць новае жыцьцё ня кажа: “Гэта мая гісторыя, буду бухаць да чорцікаў”. Наркаман, які 10 год сядзеў у сыстэме і хоча вярнуцца да прытомнасьці не галосіць: “Гераін – гэта мая вера, а шпрыц – Біблія”. Людзі, якія хочуць пачаць новае жыцьцё, каюцца ў сваіх памылках ці злачынствах і імкнуцца больш не рабіць такога.

Так, Ленін і 7 лістапада – гэта наша гісторыя. Але гісторыя якая? Крывавая і злачынная гісторыя. Кожны жадаючы можа прачытаць у адкрытым доступе задакумантаваныя цытаты Леніна. Прывяду толькі некалькі зь іх.

«… я прихожу к безусловному выводу, что мы должны именно теперь дать самое решительное и беспощадное сражение черносотенному духовенству и подавить его сопротивление с такой жестокостью, чтобы они не забыли этого в течение нескольких десятилетий… Чем большее число представителей реакционного духовенства и реакционной буржуазии удастся нам по этому поводу расстрелять, тем лучше». 19 марта 1922 г. (Известия ЦК КПСС. 1990. № 4. С. 190—193).

«…Принять военные меры, т.е. постараться наказать Латвию и Эстляндию военным образом (например, «на плечах» Балаховича перейти где-либо границу на 1 версту и повесить там 100 –1000 их чиновников и богачей)». Ленин, август 1920 г. (Латышев А.Г. Рассекреченный Ленин. М., 1996).

«…Суд должен не устранить террор; обещать это было бы самообманом или обманом, а обосновать и узаконить его принципиально, ясно, без фальши и без прикрас». 17 мая 1922 г. (Ленин В.И. Полн. собр. соч. Т. 45. С. 190).

Я ня думаю, што для тых людзей, якія працягваюць усталёўваць помнікі Леніну і ўшаноўваць зладзея кветкамі – усе гэтыя цытаты зьяўляюцца навіною. Такія людзі свядома аддалі свае душы і розумы хлусьні і бацьку ўсялякай хлусьні – Сатане. Таму я не да іх хачу зьвярнуцца. Але да ўсіх тых, хто кажа, што няма розьніцы якія там помнікі і назвы вуліц. Розьніца ёсьць. Бо калі мы хочам адрадзіцца духова і эканамічна, калі мы хочам жыць у прававой і пасьпяховай дзяржаве – нам трэба спыніцца на шляхах нашых, разгледзець дзе шлях добры і ісьць толькі па яму. Нам трэба ўзяць прыклад з немцаў – пакаяцца ў грахах гісторыі і імкнуцца іх больш ніколі не паўтараць.

Фота Pavał Batujeŭ «Наша Ніва» - першая беларуская газета

Прусакі Жука і жукі Давыдзькі 30.10.2016 2

Нічога не паробіш з тым, што ў галовах многіх людзей поўзае безьліч казурак.

- У яго поўна прусакоў у галаве, – тлумачыць адзін неадэкватныя дзеяньні кагосьці.

- У яго адны жукі ў галаве, – апісвае другі вар’яцкія заявы іншага.

Калі такія індывідумы трапляюцца па адной асобіне, гэта яшчэ паўбяды – іх можна абмінуць. Калі дзівосьнікі зьбіваюцца ў кучу – гэта ўжо перашкаджае жыць. У выпадку ж, як падуладныя казуркам асобіны займаюць галоўныя пасады ў краіне – становіцца пакутліва балюча за змарнаваныя 22 гады. На варя’ятаў, канешне, можна было б не зьвяртаць увагі, але казуркавая залежнасьць перадаецца ня толькі БэТэшна-палавым шляхам, але і паветрана-кропельным – і таму ёй трэба супрацьстаць з усёй адказнасьцю. Дык паспрабуем класыфікаваць казурак, якія палезьлі ў вушы электарату пасьля таго, як мы зь некалькімі сябрамі сабралі за месяц і падалі ў Мінкульт больш за 10 тысяч подпісаў за бел-чырвона-белы сьцяг.

Больш за ўсё насьмяшылі прусакі кіраўніка Белты Дзьмітрыя Жука, якія адмарозілі наступнае: “Хачу вярнуцца да подпісаў. Хлопцы, якія падпісаліся, можа, вы яшчэ і свае пашпартныя дадзеныя сказалі? Дык за кагосьці крэдыт заплаціце. Не сьпяшайцеся падпісвацца”.

Чаму ў прусакоў узьнікаюць такія хворыя асацыяцыі? Бо Жукі прывыклі, што пасьля кожнай выбарчай кампаніі за Лукашэнку – ўвесь народ расплачваецца па ягоных крэдытах. Мы ж ніякіх грошаў і крэдытаў не бярэм ані ў Сані, ані ў любых донараў – мы жывем і рэалізуем маладафронтаўскую дзейнасьць толькі за свае грошы, толькі за ўнёскі сябраў арганізацыі. У адрозьненьні, дарэчы, ад Жукоў, якія чым хіба ня круцяць перад Расеяй ці МВФам – абы толькі ўрваць з чужой кішэні. А нумары пашпартоў, дарэчы, мы не перапісвалі - толькі адрас і кантакты, каб можна было праверыць подпіс чалавека.

Жукі ж кіраўніка БТРК Генадзя Давыдзькі спачатку распавялі нам свае дзіцячыя фобіі: “Фармальна подпісы збіраліся для перадачы ў Мінкультуры. /…/ Хутчэй за ўсё, гэтая папяровая армія патрэбна была, каб затым тыкаць дзесяццю тысячамі подпісаў у твар еўрачыноўнікам”.

Тлумачу рупару прапаганды: подпісы і фармальна, і фактычна – ужо ў Мінкульце. Адносна ж еўрачыноўнікаў, дык я мяркую, што сёньняшнія Давыдзькі зь імі сустракаюцца ў наццаць разоў часьцей, чым маладафронтаўцы. Напрыклад я і прыгадаць не магу, калі я ці нехта з МФ сустракаўся з еўрачынавенствам (у сёньняшнім палітычным гандлі нам такія сустрэчы і не цікавы нават), а вось як вынікае з Давыдзькаўскіх жа СМІ, рознага плану прапагандысты і клеркі дыктатара з такіх сустрэчаў не вылазяць. Таму калі хто і тыкае чым перад еўрачыноўнікамі, дык гэта толькі Давыдзькі.

Далей жукі Давыдзькі пайшлі ў наступ і вырашылі нам хоць здалёк, але ж прыгразіць: “Нехта падпісваўся за вельмі прыгожае спалучэньне: белы, чырвоны і белы – прыгожы сьцяг. /…/ Сярод падпісантаў мог бы быць і я, і Павал Ізотавіч /…/ Але цягам месяца незарэгістраваныя маладафронтаўцы парушалі крымінальны кодэкс – артыкул 193 п.1, да двух гадоў /…/ Чаму іх не пасадзілі?! /…/ Баяцца?”

Давыдзьку, як кіраўніку белпрапаганды, трэба навучыцца правільнасьці фармулёвак. Маладафронтаўцаў ня проста “баяцца” саджаць за дзейнасьць ад імя незарэгістраванай арганізацыі, але маладафронтаўцы адваявалі сабе гэтае права – чхаць на артыкул КК РБ 193.1 і дзейнічаць. Нагадаю прапагандысту, што Малады Фронт некалькі разоў спрабаваў у Беларусі зарэгістравацца, але шматразова атрымоўваў адмовы. У 2006-ым жа годзе пачаўся крымінальны перасьлед: дзясяткі актывістаў пад справамі, судзілішчы ў Менску, Салігорску, Нясьвіжы, Жлобіне, Полацку, Баранавічах – усё гэта не прымусіла нас самараспусьціцца і сыстэма адступіла.

Непаважаны спадар Давыдзька, мы адваявалі сабе права быць і дзейнічаць на сваёй зямлі – і як бы вы ня пыжыліся, у вас і вашай сыстэмы кішка танка ў нас гэтае права забраць. Бо ўсё чым вы моцныя, дык толькі прусакамі вашымі і жукамі. Але і тых мы хутка вытравім з нашай зямлі.


Читать другие новости

Зьміцер Дашкевіч

----- Account: belaruspartisan.org -----