Этапны час 18.05.2017

Самае складае ў турмах і зонах - гэта пастаянныя пераводы і этапы. Толькі ты абжыўся ў адной камеры - цябе пераводзяць у іншую, толькі ты наладзіў быт і стасункі ў адной турме/зоне -цябе этапуюць у наступную. Табе не даюць выпрацаваць рэжым, сабрацца з думкамі, знайсьці хаця б турэмны, але супакой - пастаянны рух, шмоны з голымі прысядалкамі, бяссоныя ночы. Гэта такая сучасная форма катаваньня, супраць якой быццам бы і скаргу не напішаш.


Не магу сказаць, што на мне так часта ўжо прымянялі такую форму гвалту (больш адпрацоўвалі формы іншыя), але пры пераводах/этапах да мяне збольшага даходзіла пошта. Бывала так, што пішуць мне ў адну турму/зону, а атрымоўваю я ліст з кучай пераадрасовак ужо ў трэцяй. Так і ідзе пошта: Горкі - Віцебск - Глыбокае, Глыбокае - Віцебск - Мазыр. Атрымаеш на перасыльнай турме стос лістоў - і ўжо неяк лягчэй на душы.

Тое ж, што сёньня робіцца з патрыётамі, затырманымі па фэйкавай справе КДБ, не паддаецца ніякаму асэнсаваньню. Людзей ці не штотыдня кідаюць з этапа на этап, з турмы ў турму, і нават не аддаюць лістоў. Мо таму і кідаюць, каб пакінуць у поўнай ізаляцыі ад зьнешняга сьвету? Бо якая праблема перанакіраваць ліст затрыманаму з СІЗА КДБ у СІЗА МУС? Праблемы ніякай, але ў карнай сыстэмы стаіць задача як мага больш адабраць сілы ня толькі фізычныя, але і духоўныя.

Але мы будзем і далей пісаць патрыётам, перасылаць лісты з турмы ў турму і маліцца, каб пры адсутнасьць зьнешняй падтрымкі Сам Госпад падтрымаў іх у гэты няпросты этапны час. Бо “Вочы Госпада – да справядлівых, і вочы Яго – да просьбаў іх. Але аблічча Госпада супраць тых, што чыняць ліха, каб сьцерці зь зямлі нават памяць пра іх” (Псальма Давіда 34(33):16-17).


Сьцяг 14.05.2017 3

Пры арышце па г.зв. “справе патрыётаў” мяне прывезьлі да хаты рабіць ператрус. Трэба было бачыць, зь якой варожай радасьцю гэбэшныя апера даставалі з шуфляды бел-чырвона-белыя сьцягі. “О, дык столькі сьцягоў ў цябе!” Перапісалі ўсе – 16 штук і дадалі да іх раздрукаваны банэр “Пагоні”. Тое ж адбывалася па месцы жыхарства і Арцёма Леўчанкі, у якога радасна канфіскавалі 15 сьцягоў.

“Во, – кажу я ім, седзячы ў кайданах у крэсьле, – бандыта знайшлі, дык да!” КДБэшнікі не разумелі маёй іроніі і патрасалі балаклавамі ў знак згоды – бандытызм быў навідавоку. Пачалі нават апісваць кавалкі нарэзанай чырвонай і белай тканіны, але потым вырашылі, што для доказнай базы па крыміналцы хопіць і 16-ці нашытых сьцягоў. Але я не зьдзівіўся б, каб і тканіну дапісалі ў злачынства, вунё ў Сяргея Пальчэўскагаканфіскоўвалі тканіну – і дагэтуль ніводнай скаргай адбіць яе ня можа, бо крымінал гэта – захоўваць чырвоную і белую тканіну разам.

14 траўня спаўняецца 22 гады з таго жахлівага, дзікунскага рэфэрэндуму, калі Лукашэнка чыніў свой першы антыканстытуцыйны пераварот. Быццам бы як праз туман, але я памятаю той дзень. Мне тады было 13 год. І я ніяк ня мог зразумець, чаму нацыя выракаецца свайго сьцяга і герба. Мне ніхто нічога не тлумачыў пра зьбіцьцё дэпутатаў парламента, пра незаконнасьць самога галасаваньня і нават пра тое, што сьцяг мяняецца на іншы. А можа нешта і тлумачылі, але гэта не адбілася ў памяці. Мне тады здавалася, што нацыя проста выракаецца сваіх самых сьвятых сымбаляў – сьцяга і герба. І калі ўлічыць тое, што народ не паўстаў супраць чырвона-зялёнага гвалту і беззаконьня, то мо і ня так ужо памылялася дзіцячае сэрца – нацыя выракалася…

Я памятаю, як я, 13-гадовы падлетак, тады плакаў – 14 траўня 1995 года. І менавіта тая крыўда за зьдзек з нацыянальных сымбаляў прывялі мяне праз 5-6 год у Малады Фронт. Мяркую, каб не ганебны рэфэрэндым 1995 года, я ніколі не прыйшоў бы ў апазыцыйны рух. За што ахвяраваць сабою? За ліберальныя ідэі? За заробкі? За ўладу? На ўсё гэта было проста начхаць тады, калі мы, 13 – 18-гадовыя дзеці далучаліся да Маладога Фронту. Я заўсёды і з многімі размаўляў маладафронтаўцамі: што вас прывяло ў МФ? Амаль заўсёды адказ зводзіўся да аднаго – рэфэрэндум 1995 года. Я перакананы, каб не ганебны травень 1995 года, у Лукашэнкі і сёньня не было б апазыцыі.

Таму, можа быць, хлус і разважае пра першы рэфэрэндум, як пра самую сваю пераможную бітву над іншадумствам, але я пэўны – гэта самая вялікая ягоная параза. Ілгун, па-злачынску апрануўшыся ў злачынную чырвона-зялёную кашулю, сам абазначыў сябе. Сёньня ніхто ня можа сказаць: я за праўду і за чырвона-зялёны сьцяг. Ці: я за бел-чырвона-белы сьцяг і БРСМ/КДБ/Адмінісмтрацыю.

І няхай сёньня за бел-чырвона-белы сьцяг затрымоўваюць, б’юць, садзяць – гэта не на доўга. Бо 22 гады таму сьцяг быў толькі ў нашых сэрцах, а сёньня ён і ў сэрцах нашых дзяцей. Бо як сьцяг уваскрос пасьля 70 год савецкага забыцьця, так ён уваскрэсьне і праз 22 ці колькі б там ні было год забыцьця лукашэнкаўскага.

Усё на дабро 12.05.2017 2

Пакуль паэту Уладзімеру Някляеву ліхадзеі пяць сутак у акрэсьцінскім блашатніку не выдавалі асадку, я ўзяў гэту галоўную зброю змагара і эміграваў ў горад Ладзьдзі роспачы пісаць лісты палітвязьням. І так хацелася мне напісаць хлопцам у іхную турэмную роспач пра тое, што для іх усё на дабро, аж страчыў па нашых ворагах не спыняючыся – баявы стрыжань паклаў, а 18 лістоў за суткі выпісаў.

Я цытаваў апостала Паўла, хаця і не таго, які шчэ сядзіць у менскім блашатніку, а таго, які сядзеў у лепшых умовах сталіцы Рымскай імпэрыі: “Любячым Бога і паклікам па яго пастанове – усё садзейнічае на дабро” (Ліст да рымлянаў 8:28). І ня гледзечы на тое, што ў нашым сьвеце ўсе і кожны супакойваюць сябе словамі “ўсё да лепшага”, але гэта ў большасьці выпадкаў хлусьня. Бо як можа быць, каб ліхадзеям, катам, злачынцам усё было да лепшага? Як нам уявіць сабе, каб якому Сталіну сучаснаму ці Гітлеру ўсё садзейнічала на дабро? Ніяк ня можам! Узурпатарам, фальсыфікатарам, бязбожнікам усё, што яны ні робяць – усё на зло, на згубу, на пасаромленьне.

Хто ня верыць, паглядзіце на ліхадзеяў мінулага ці сёньняшніх, як яны, пазбаўленыя Богам розуму, самі сябе зарываюць. Пра гэта і Давід, – пакуль ня той, які сын Зьмітра, а той, які сын Ясэя, – сьведчыць: “Вочы Госпада – да справядлівых, і вочы Яго – да просьбаў іх. Але аблічча Госпада супраць тых, што чыняць ліха, каб сьцерці зь зямлі нават памяць пра іх” (Псальма 34(33):16-17).

Таму я, як мог, натхняў палітвязьняў трымацца за Хрыста, за Ягоную збаўляльную любоў, за Ягоны прыгожы план для Беларусі і кожнага з нас. Паспрабуем трымацца і мы, памятаючы, што любячым Бога і паклікам па яго пастанове – усё садзейнічае на дабро.

Сем тысяч 13.03.2017 2

Пасьля адбою грукае па дзьвярох супрацоўнік:

- Дашкевіч тут ёсьць? – кажа спакойна.

- Ёсьць, – адказваю я з верхняй нары.

- Падыдзі сюды, калі ласка, - выдае дзіўнае міліцыянер.

“Капец, – думаю я, – што вам і па начох ад мяне трэба?!” Саскокваю на стол, потым на лаву, прыгаю ў боты, падыходжу на дзьвярэй. Праз амбразуру для вачэй глядзіць на мяне чалавек і пасьля павузы кажа: “Дзякуй табе, Зьміцер, за Курапаты!” Я выпадаю ў асадак і мармычу падзяку, а тоёй працягвае:

- Дзякуй, рэальна, вы – малайцы! Спадзяюся, 25-га ў вас усё атрымаецца. Няхай у вас атрымаецца ўсё 25-га!

- Дзякуй, дзякуй, – хітаю галавою я і калі супрацоўнік сыходзіць, усё яшчэ агаломшаны стаю ля дзьвярэй.

- Гэта мусар падзякаваў табе? – перапытвае сукамернік Алег, прыпадняўшыся з ніжняй нары.

- Ну, – адказваю я.

- Нічога сабе, мяне аж таксама праняло! Гэта ж якую справу вы робіце, што вам нават міліцыя дзякуе!

Лёг я на нару і думаю: а колькі іх, вось такіх міліцыянераў, гатовых “нам” дзякаваць? Мы-та прызвычаіліся бачыць міліцыю толькі з самага мярзотнага боку: калі яна хапае нас у цёмных пад’ездах, малоціць гумавымі дручкамі, ілжэсьведчыць на судах, а калі знойдзецца там хто нармальны, то адзін на мільён.

У Бібліі ёсьць такая цікавая гісторыя, калі прарок Ільля адзін супрацьстаў паганскім ідалам і сьвятарам іхным, панішчыўшы тых да рэшты. А пасьля пад пагрозамі Езабэлі, жонкі цара Ахава, зьбег хавацца ў пустыню, дзе наракаў Богу, што адзін ён застаўся на варожую зграю і таго хутка заб’юць. І вось Бог кажа яму: “Я ў Ізраэлі пакінуў сем тысяч: калені ўсіх, хто не ўкленчыў перад Баалам, і ўсе вусны, якія не цалавалі яго” (1 кніга цароў, 19:18).

І вось нам здаецца, што МУС – гэта суцэльныя толькі НКУСаўцы Шуневіча, апроч аднаго намальнага, якога ты толькі што сустрэў. Але колькі іх, хто не ўкленчыў перад НКУСаўскай формай? Колькі іх, гатовых сказаць нам сёньня: дзякуй вам за Курапаты? Колькі тысяч тых сілавікоў, якія б хацелі сёньня сказаць адмарозку з апазіцыі: няхай 25-га ў вас усё атрымаецца?!

Бог прамовіў тае ночы мне: Я пакінуў сем тысяч, калені якіх не ўкленчылі перад Баалам.


Фота by Dashkevich Nasta, "Акрэсьціна"

Асабісты сіні бус - наш шлях да перамогі! 09.03.2017 2

Усім гледачам стрымаў - дзякуй! Пакуль я дома, а там як Бог дасьць. Канешне, прыйдзе дзень і трэба будзе сесьці, але сёньня ня мог ніяк - дзеці ў сяброў, Наста да ночы ў Гародні - таму карыстаўся вашай увагай, якая ёсьць абаронай. Бо як учора сказалі жонцы ў Першамайскім РАЎСе, калі бяруць чалавека з дзецьмі - ты едзеш у спецпрыёмнік стандартны, а дзеці - у дзіцячы, дзе і чакаюць, пакуль іх забярэ той з бацькоў, каго пакуль не пасадзілі.

Усё думаю: чаму ня даць позву, ня выклікаць афіцыйна, калі ўжо ёсьць такая задача пасадзіць? Не, усё трэба рабіць па-бандыцку: круціць у цёмным пад’едзьдзе ці ўдварах ды хутка цягнуць у бус - чыста бандыцкая псіхалогія чыста бандыцкай улады.

Цікава шчэ і тое, што нехта накапаў пра дадзены сіні бус. Аказваецца, на ім жа я ехаў амаль на тры гады ў турму, калі бралі мяне за суткі да выбараў 2010 года. Выходзіць за мной замацаваны прыватны бус, у якім вахтавым метадам гадамі жывуць людзі ў чаканьні каманды "фас"? Гэта неверагодна! Змагары і змагаркі, жыцьцё трэба пражыць так, каб НКВДэшнік Шуневіч выдзяліў на цябе твой асабісты сіні бус! І калі бусы скончацца, тады заЖыве Беларусь! Жыве! 


Гэта ўсяго толькі бруд 22.02.2017 1

Ня ведаю, можа быць мы ўзяліся за непасільную ношу. Можа быць, гэтым і ня трэба было займацца. Зь іншага боку, ці маглі мы так проста сажраць карумпаваны перакрой ахоўнай зоны Курапатаў і незаконную на ёй будоўлю? Каб сажралі незаўважна, было б мо і сорамна хадзіць на Дзяды паўз гэты цэнтр і потым ля крыжоў распавядаць, як мы беражэм памяць продкаў. Таму мы не сажралі. Мы разам з вамі далі бой.

Але сілы ня роўныя. 30 будаўнікоў-амапаўцаў кідаюцца на некалькіх абаронцаў. Так, пад вечар падыходзіць і па 50 чалавек у дапамогу, але ўночы супрацьстаяць усёй сыстэме застаецца ўсяго некалькі чалавек. Некалькі змораных чалавек - Арцём ЛеўчанкаSiarhei PalcheuskiYaromenak UladzimirДмитрий Кременецкий - усе яны ня спалі па дзьве ночы. Сам я амаль увесь дзень працаваў, а цяпер дома. Але толькі для таго, каб за пару гадзін сна набрацца сілаў і заўтра легчы пад трактар ды на гадзіну спыніць будоўлю.

Але я запытваю вас усіх, усіх НАС - 5 тысяч пасіянарыяў з сацсетак, чаму толькі Арцём Леўчанка, якога трасе ад хваробы, ня спіць дзьве ночы? Чаму толькі Сяржук Пальчэўскі і Зьміцер Крэмянецкі ўночы супрацьстаіць будаўнікам-амапаўцам? Чаму трываюць варту ў Курапатах Уладзь Яроменак і Raman Vasiljie


Паглядзець Божымі вачыма 14.02.2017 1

Што ж, пасьля жартаў можна пагаварыць і сур’ёзна. Таму прапаную без уступаў – стартуем з месца ў кар’ер. Чаму патрыёты ўвесь час шукаюць, на каго абаперціся?

Дзе толькі і аб каго толькі не спрабавалі прыхінуцца. Езьдзілі да апошняга ў Маскву – думалі, там дапамогуць, аж пакуль пакуль зьвярыны аскал Арды не адпужнуў самых апошніх нават русафілаў. Іншыя да апошняга спадзяваліся на Захад, аж пакуль той не выявіў усю сваю індыфэрэнтнасьць цягам крывавай разьні на Данбасе. Што рабіць цяпер? Правільна, узяцца за новую трысьціну, бо нам так хочацца хоць неяк умацаваць сваю веру ў сьветлае заўтра.

Вось пасьля 7-гадзіннай балбатні пустабрэха вельмішаноўны рэдактар Нашай Нівы Андрэй Дынько піша, што галоўны пасыл прэсухі, маўляў, незалежнасьць. Асабіста я ніяк не магу зразумець, як гэта сьветлыя розумы могуць зрабіць аналіз тэксту, у якім наццаць разоў адзін сказ супярэчыць другому? Бо трэба ж набалбатаць так, каб пасьля Наша Ніва напісала «Галоўны пасыл прамовы Лукашэнкі – незалежнасьць», а Лентару выйшла з артыкулам «Лукашенко прізвал разговарівать на родном, русском языке».

Вось змагар і мой сябар Алесь Кіркевіч выпісвае пра тое, які ў нас галоўнакамандуючы ня горш за Балаховіча і як пад ягоным кіраўніцтвам мы пойдзем ваяваць. Як па мне, дыскусія высмактана з пальца – любы патрыёт (і можа быць, нават, любой краіны, а ня толькі аўтарытарнай) у выпадку вайны ідзе ваяваць найперш за Радзіму сваю, за сваю сям’ю, за любімых. За каго ішоў ваяваць Васіль Быкаў, за Сталіна ці за Радзіму і сям’ю? Таму ня трэба лішняй агітацыі і ўзьвялічваньня таго, хто ня варты нават узгадкі ў прыстойнай кампаніі, – патрыёты і так будуць бараніць сваю зямлю.

Вось Іосіф Сярэдзіч пасьля выпрашанай аўдыенцыі піша «Але змена ўлады павінна адбыцца не праз крывавы майдан, не праз грамадзянскую калатнечу і не праз страту нашага самага найвялікшага здабытку – Незалежнасці». Хаця, падавалася б, для чаго рэдактарскімі калонкамі нас у гэтым пераконваць, усе і так за Незалежнасьць, за перамены без крыві. Калі Лукашэнка ня хоча крывавы майдан – няхай правядзе свабодныя выбары, калі ён ня хоча страты Незалежнасьці – няхай дасьць Вольскаму з Вайцюшкевічам выступаць на арэнах ды плошчах і няхай легалізуе бел-чырвона-белы сьцяг, каб людзі яго вольна на гэтых канцэртах уздымалі.

Але што аб’ядноўвае ўсе гэтыя пасылы, якія прамаўляюцца рознымі людзьмі і з розных нагодаў? Аб’ядноўвае іх чалавечы погляд на гісторыю, а ня Божы. Тут нават гаворка не пра веру, а пра Божы погляд. Бо ёсьць такія веруючыя (не як у гэтым сьвеце лічаць, а сапраўды праведныя людзі), якія пры наяўнай магчымасьці спакойна сабе едуць у ЗША. Чаму так адбываецца? Усё па той жа прычыне – чалавек не імкнецца нават, каб Божымі вачыма зірнуць на свой народ і ягоную місію на гэтай зямлі.

Я з чаго сыходжу? Я сыходжу з таго, што існуе добры Бог, Які стварыў як чалавека, так і народы. Калі Ён любячы і добры, то Ён ня можа хацець, каб народамі кіравалі ўзурпатары ці акупанты. І таму Сам Бог зацікаўлены ў тым, каб Беларусь (як і іншыя Ягоныя народы) была свабоднаю і Незалежнаю. Гэта Ісус Хрыстос – Той, Хто любіць Беларусь і беларускую мову ў мільён разоў болей і дасканалей за маю любоў. І калі ты прыходзіш да гэтай простай і натуральнай высновы, табе вельмі лёгка становіцца на душы.

Чаму лёгка? Таму, што ты пачынаеш Божымі вачыма глядзець на свой народ і ягоныя пэрспэктывы. Таму, што тады табе ня трэба гандляваць сумленьнем і круціць пятаю кропкаю, шукаючы за што б учапіцца ў ратунку краіны: ня трэба табе ні злачынная Расея, ні індыфэрэнтны Захад, ні абмыты крывёю палітычных апанэнтаў самазванец – ніхто табе ня трэба. Табе трэба толькі пастарацца быць верным і спакойна рабіць сваю працу, як і кажа Біблія: “Каня рыхтуй на дзень бітвы, але перамога ад Госпада” (Высл. 21:31).

Хто цікавіцца гісторыя, раю пачытаць Стары Запавет і шматлікія гісторыі таго, як Бог Сам ваяваў за Незалежнасьць габрэйскага народа. І ў крытычных сітуацыях, калі Ізраіль рыхтаваў каня да вайны, Бог казаў ім: рыхтуйцеся, будзьце сьмелымі – і Я абараню вас. Але часта Ізраілю не хапала мудрасьці паглядзець Божымі вачыма на на сваю гісторыю – і яны ішлі прасіць дапамогі ў злачынных саюзьнікаў ці цароў. Тады “надламаная трысьціна” з трэскам ламалася – і народ прайграваў ці трапляў у няволю.

Нікога ня трэба пераконваць, што існы стан рэчаў у нашай краіне ня вечны і, напэўна, набліжаецца да сваёй лягічнай разьвязкі. Беларусь на ростанях – і толькі ад нас з вамі залежыць, які далягляд адкрыецца за імі – хаос ці акупацыя, калі мы будзем шукаць у чыімсьці абліччы надламаную трысьціну, альбо свабода і незалежнасьць, калі мы паспрабуем паглядзець на народ наш, ягоную гісторыю і пэрспэктывы Божымі вачыма.

Хрысьціянскі фанатык ці фанатык нацыяналістычны? 07.02.2017 22

Траха прыхварэў і таму прыйшлося часьцей гортаць стужку ФБ. Дакаціўся да таго, што нават каменты пачаў чытаць. І вось у адным наткнуўся на Стася Карпава, які лютаваў пад пастом аб сэксуальных фантазіях Юлі Ляшкевіч: да Змітра, маўляў, я стаўлюся вельмі станоўча, але ягоная хрысьціянская фанатычнасьць - гэта люты п…ц” 

Хаця, бачыць Бог, я там увогуле ні пры чым быў! Усё гэта экстрэміст (і як даказана лукашэнкаўскім судом – парнаграфіст) Эдуард Пальчыс, які давёў прыхільнікам ідэяў ЛГБТ, што першымі сэксуальную рэвалюцыю на нашых шыротах арганізавалі камуністы. Я разумею заклапочаных і іх прыхільнікаў – гэта ганебна, быць прадаўжальнікамі ідэй Леніна, але са сьпеву словаў ня выкінеш. Ды добра, халера яе бяры, леваліберальную сэксуальную рэвалюцыю! Мяне зачапіла “хрысьціянская фанатычнасьць”, бо я задумаўся, што гэта такое, у чым яна, фанатычнасьць? 

Я веру ў тое, што Ісус Хрыстос – гэта Сын Божы, Які Сваім жыцьцём выкупіў нашыя грахі – гэта фанатычнасьць? Я стараюся жыць (падкрэсьліваю: я нават не жыву, я толькі стараюся) паводле вучэньня Хрыста і Бібліі – гэта фанатызм? А што б вы тады сказалі пра мяне, каб я не стараўся, а сапраўды жыў? Мне запярэчаць: “Ну вось ёсьць жа людзі, якія называючыся хрысьціянамі – і не ўзгадваюць (і таму не навязваюць нам) Хрыста, жывуць як хочуць, а самыя прагрэсіўныя геяў жэняць нават”. Па такой логіцы і Лукашэнка называе сябе беларусам і нават беларусам самым правільным, ці толькі лягчэй ад гэтага Беларушчыне, зганьбаванай ім мове, разадраным ім сьцягу? 

Вызначэньне веруючага даў Сам Хрыстос, паводле Якога веруючы, гэта той, хто слухае Слова Ягонае і выконвае. Такім чынам, не бывае ў сьвеце “сапраўды веруючага” ці “моцна веруючага”, ці “хрысьціянскага фанатыка” нават, як любяць называць мяне некаторыя. Паводле Хрыста чалавек, які ня слухае / не чытае Біблію і не імкнецца яе выконваць – ня ёсьць веруючым увогуле, а той, хто слухае/чытае і выконвае ёсьць веруючым, але без ніякіх дадаткаў. 

Бо інакш, калі прыняць за праўду леваліберальную тэрміналогію, маюць рацыю тыя, хто называе нас і мяне таксама “сапраўднымі беларусамі” ці “фанатычнымі нацыяналістамі”, хаця “сапраўднасьць” і “фанатызм” толькі ў тым, што чалавек заўсёды і паўсюль размаўляе па-беларуску. Але ж гэта ненармальна, каб нехта казаў “сапраўдны паляк” толькі з-за таго, што паляк гаворыць па-польску. Згадзіцеся, гэта ненармальна, калі я “фанатычны нацык” толькі з з-за таго, што хачу, каб Беларусь была беларускаю, роўна як Польшча польскаю, а Ўкраіна ўкраінскаю, і наваат Расея расейскаю, - ці ня так? Дык чаму тады я “хрысьціянскі фанатык” толькі з-за таго, што ў сваім жыцьці і дзейнасьці імкнуся кіравацца Бібліяй, якая натхняе мяне белае называць белым, а садомскі грэх садомскім грахом? 

Было б сумленна, каб расейскія шафіністы за любоў да беларускай мовы абражалі мяне беларусам, а прыхільнікі леваліберальнай ідэалогіі за любоў да Хрыста вешалі на мяне ярлык хрысьціяніна. Хацеў бы пазычыць шавіністам і леваліберам быць сумленнымі, але, на шчасьце, быць да канца сумленным без Ісуса Хрыста яшчэ ніколі і ні ў кога не атрымалася, таму зычу ўсім вам пакаяцца і адкрыць сэрца для Таго, Хто пра Сябе сьведчыць: “Я ёсьць шлях, праўда і жыцьцё” (Яна 14:6). Тады мы з вамі будзем звычайнымі хрысьціянамі і проста беларусамі – без ніякіх алагічных прыставак.

Апошняя за 2016 год хлусьня дзяцей Сатаны 30.01.2017 3

МУСа(ў/р)скае начальства ўсё абураецца нізкім рэйтынгам айчыннай міліцыі і абвінавачвае ў гэтым няправільныя СМІ, замест таго, каб усяго толькі паглядзець на сваё рыла ў люстэрка. Адбітак муса(ў/р)скага рыла магу ім сёньня прапанавааць.

31 сьнежня а 23:30 я без ніякіх тлумачэньняў быў затрыманы ля свайго дому. У Першамайскім РАЎСе я быў абвінавачаны ў супраціве законным патрабаваньням міліцыі - і вось мне прыходзіць апошні ілжывы пратакол 2016 года, паводле якога я абавязаны аплаціць міліцэйскую брахню на 1150 руб. Хлусьлівыя паказаньні міліцыянераў Максімава і Панасенка даказваюцца відэа, якое я пачаў здымаць, як толькі два характэрныя бандзюганы спынілі мяне на вуліцы.

Сёньня я іду ў той жа Першамайскі РАЎС, дзе міліцыя будзе мне даказваць, які я злачынца, што бараніў сваё жыцьцё і маёмасьць ад бандытаў, што адмовіліся прадстаўляцца, паказваць дакуманты аб канфіскацыі маёмасьці і кідаліся на маю машыну.

Муса(ў/р)скія бандзюганы вельмі злуюцца, калі я іх называю дзецьмі Сатаны, але хто яны, калі Сам Ісус Хрыстос сьведчыць: "Сатана хлус і бацька ўсялякай хлусьні" (Яна 8:44), - хто яны, беларускія міліцынеры, судзьдзі і выканаўцы, калі ня дзеці Сатаны?

Прапаную вашай увазе ілжывы судовы пратакол і відэа з месца затрыманьня 31 сьнежня 2016 года.

Загрузка плеера








Маскаль прыехаў у калонію 16.01.2017 3

На ўваходзе ў ст. метро Купалаўскую/Кастрычніцкую працуе чорнавалосая пані з Ташкента. Пераехаўшы шмат год таму ў Беларусь, яна неяк зацікавілася беларускай гісторыяй і мовай. У той час, калі самі беларусы кажуць "мне проще по-русски", пані з Ташкента перайшла на мову Скарыны і Купалы ды ў пераходах вітае пасажыраў па-беларуску. І вось сёньня нейкі маскаль, які прыехаў па сваіх справах у калонію Расеі, напісаў на яе скаргу за зварот да яго па-беларуску.

Заклікаю ўсіх неабыякавых прыходзіць у пераход, што вядзе да ст. метро Купалаўская і Кастрычніцкая, прасіць кнігу скаргаў і прапановаў і пісаць падзяку супрацоўнікам метрапалітэна за выкарыстаньне беларускае мовы. Як высьветліла Наша Ніва, імя пані Людміла Майстрэнка, калі спаткаеце яе - падзякуйце асабіста. Зробім гэта, калі мы, усё ж, не калонія.


PS Наша Ніва паразмаўляла з гэтай Людмілай Майстрэнка і высьветліла некаторыя акалічнасьці http://nn.by/?c=ar&i=183796



Партызаны на варце 14.01.2017 3

Партызаны Беларусі на варце межаў Бацькаўшчыны!

Загрузка плеера

Вайскова-патрыятычны клюб "Ваяр" запрашае далучацца патрыётаў дзеля абароны Бацькаўшчыны! http://vajar.club/

Радуецца той, хто радуецца апошні 11.01.2017 1

Ватныя шаўкі кшталту Арцёма Агафонава і Вячаслава Дзіянава самі сабе стварылі фэйкавую нагоду для радасці і самі сабе шалеюць. Але рэальнасць гэткая, што кіроўцу аўтобуса, які вазіў актывістаў МФ і іншых патрыётаў на Слуцкі збройны чын ніхто не штрафаваў за бел-чырвона-белы сцяг.

Гэта трагічная навіна для «ватнікаў», але ніхто не будзе замаўлёўваць бел-чырвона-белы аўтобус. Паводле закона, калі іншы колер не перавышае 50%, аўтобус лічыцца аднаго колеру. Як мы ведаем, прапорцыі бел-чырвона-белага сцяга ёсць 1 да 2 - і таму аўтобус застанецца бел-чырвона-белы. Кіроўца ж аўтобуса Віктар Бразоўскі быў аштрафаваны на паўбазавай за несанкцыянаваную рэкламу на аўтобусе (на борце быў напісаны ягоны нумар тэлефона), але цяпер рэклама ўжо ўзгодненая.

Бел-чырвона-белая стужка ў салоне аўтобуса прымацавана да люстэрка, а не шкла і таму кіроўца яе не здымаў і здымаць ніколі не будзе. У адрозненні ад усіх тых «каларадаў-рускамірцаў», якія пры першым званку здзіраюць са сваёй машыны ўсё, што можна садраць.

Як бы ватнікі не захлыналіся пенай, але Маскоўскі Бабілён непазбежна рушыць да свайго калапсу. Як бы вы не беснаваліся, але Беларусь няўмольна набліжаецца да свайго бел-чырвона-белага адраджэння. Усе прычыны вашай шавіністычнай радасці - у мінулым. Усе прычыны нашай радасці патрыятычнай - ужо сёння, а ў будучыні - яшчэ болей. Шаўкі, радуецца той, хто радуецца апошні.

Фота by Уладзь Грыдзін, Слуцкі збройны чын - 2016 - Прадвесьце бел-чырвона-белага адраджэньня

Гэты пост у ФБ быў выдалены па замове ватанскіх шавак, але ўсіх не заблякуеш і не павыдаляеш! Жыве!

Навагодняя ноч 03.01.2017

 Зімой у Ізалятары часовага ўтрыманьня большасьць арыштантаў ходзіць у камэры без абутку. Бо заўсёды зімовы абутак утрымоўвае супінатары – жалезныя плясьціны на падэшве, якія служаць умацаваньнем канструкцыі. Наглядчыкі прапаноўваюць кожнаму затрыманаму ці выламваць супінатары, ці забараняюць хадзіць у камеры ў абутку. Лічыцца, што будучы зэк можа ў камеры дастаць супінатар, зрабіць зь яго зброю і ці тое прарэзаць ім дзіру ў сьцяне ды зьбегчы, ці тое перарэзаць усіх канваіраў і яшчэ раз зьбегчы.
Мне драць боты было шкада, і я хадзіў у камеры босы. Канешне, гэта трохі непрыемна, тым больш, калі камера брудная. “Бруд можна адмыць!” – скажа які рафінаваны чысьцюля. Я і сам чысьцюля, хоць і не рафінаваны. Я спрабаваў мыць. Спачатку я адмыў першую камеру і зажыў шчасьліва. На наступны дзень мяне перавялі ў іншую, загаджаную яшчэ болей – я сумна агледзеўся і ўзяўся мыць наноў. На трэці дзень мяне перавялі яшчэ раз і я пераканаўся, што нада мною проста зьдзекуюцца. А можа карны рэжым кічы[1] проста прасёк, што ў ізалятары зьявіўся дарэмны прыбіральшчык, і ім можна перамыць усе 40 камер. Але я абазліўся і больш нічога ня мыў, а мяне ўсё працягвалі пераводзіць з камеры ў камеру ледзь ні штодня.
31 сьнежня, на 14-ыя суткі мяне закінулі ў камеру на першым паверсе, хаця дагэтуль увесь час я прасядзеў на трэцім. І якая ж была мая радасьць, што на ўваходзе ў яе наглядчык не запытаўся пра супінатары ў ботах, і я праскочыў у клетку абуты. Гэта была камера на два месцы, таму сьвятлейшая і чысьцейшая за ўсе астатнія, у якіх я быў. Апроч мяне, у новай хаце[2] больш нікога не было, і я пачаў радасна праходжвацца па праходзе ў чаканьні таго, з кім сустрэну новы 2011 год. Сустрэць новы год у ботах і ў камеры, дзе не вісіць два метры дыму – гэта быў сапраўдны падарунак турэмнага лёсу. “Эх, яшчэ б і кабанчык[3] зарохкаў пад дзьвярыма – было б зусім шыкоўна!” – падумаў я грэшным дзелам.
    – Дашкевіч! – прапішчаў жаночы голас у толькі што адчыненую кармушку.
    – Зьміцер Вячаслававіч! – падскочыў я радасна ў прадчуваньні навагодняе перадачы.
Трэба сказаць, што ў камеры перадача – гэта перадусім ня ежа. Тым больш, калі цябе зусім нядаўна пасадзілі і ты шчэ не пасьпеў скінуць 10-20% вагі. Перадача – гэта прывітаньне ад родных і сяброў. Гэта напамін пра тое, што цябе любяць, пра цябе памятаюць, за цябе змагаюцца. А ў гэтыя акаянныя дні сьнежня 2010 перадача – гэта яшчэ і інфармацыя аб тым, хто застаўся жывы на фронце. Сьпіс атрымоўваўся ня самы вясёлы, і ў ім за 14 сутак назьбіралася тры прозьвішчы: Марына Лобава – маці сябра майго Эдуарда, зь якім мяне і арыштавалі; Натальля Ясевіч – маці майго брата Зьмітра Ясевіча; і Тацьцяна Шапуцька – маладафронтаўская зорка, якая на волі, відаць, толькі таму, што муж ейны Глеб Лабадзенка ні на крок на Плошчы-2010 ад жонкі сваёй не адыходзіў.
    – Ад каго перадача? – прагучала заўсёднае пытаньне.
    – Адкуль я ведаю, – нэрвова ўсіміхнуўся я, нахіліўшыся да кармушкі.
Пытаньне гэтае вырубала мяне заўсёды – адкуль я ці любы іншы арыштант мог ведаць, ад каго перадача?
    – Ад любімай? – не ўгамоньвалася канваірша.
    – Можа быць, – яшчэ больш нэрвова адказаў я.
    – А што, хіба ня я твая самая любімая?! – абурылася паненка на прадоле[4].
Дзеля такой справы я прысеў на корткі і лацьвей выглянуў у кармушку. На калідоры стаяла наглядальніца па мянушцы сярод арыштантаў “Бандыт” ці “Бандыты”. Яна заўсёды, калі раздавала ежу, адчыняла вочка дзьвярэй і крычала з таго боку калідора: “Бандыты, колькі вас тут?” Потым, разьліваючы суп у алюміневыя шлёмкі[5], казала: “Бандыты, мыйце за сабою талеркі!” Пры добрым настроі магла прапанаваць: “Бандыты, каму дабаўкі?” Яе так і клікалі арыштанты “Бандыты”.
Я акінуў вокам постаць бандыткі. Хударлявая дзяўчына ў міліцэйскай форме стаяла трохі павярнуўшы і адставіўшы ў бок правую нагу, левую руку паклала на сьцёгны, а ў сагнутай правай руцэ трымала цыгарэту, ад якой белай тонкай стужкай струмяніўся дымок. Гледзячы на мяне яна зацягнулася, выдыхачы дым прыплюснала адно вока і перапытала яшчэ раз, жартаўліва гледзячы на мяне зьверху ўніз:
    – Што, ня я самая любімая?
    – Канешне ты, – расплыўся ва ўсьмешцы і я, ды вытрымаўшы паўзу, каб гэта не выглядала нахабна, працягнуў думку. – Давай перадачу.
Бандытка спрактыкаваным рухам рукі ляснула назад кармушкай, пазьвінеўшы засаўкамі адчыніла дзьверы і, паказваючы на пакунак ля камеры, усё з той жа ўсьмешкаю дала дазвол:
    – Забірай!
    – Дзякуй! – падміргнуў я ёй і ўцягнуў у хату цёпленькага кабанчыка.
Сьпіс мой папоўніўся чацьвёртым імём – Касі Галіцкай (цяпер яна Васільева). Кася ўваходзіла ў групу “пантэраў” – так Павал Севярынец акрэсьліў сяброўскае кола Касі Галіцкай, Касі Красновай, Людвісі Атакулавай і Насты Палажанкі, якія цягам 2007 году узвалілі на свае дзявочыя плечы поўную адказнасьць за Малады Фронт. Пакуль сам я прахалоджваўся першым тэрмінам у шклоўскай калоніі, дзяўчаты з падразьдзяленьня “пантэры” праводзілі пікет за акцыяй, а акцыю за пікетам – і на сутках за паўтара гадочкі выкацілі столькі, колькі многія барацьбіты з рэжымам за ўсю сваю біяграфію не выкатвалі. І хто-хто, а Кася дакладна ведала, што і ў якой колькасьці трэба арыштанту.
Я перабіраў перадачу, радаваўся тапкам – цяпер няма патрэбы хадзіць босым, захапляўся кнігаю пра сабачак – цяпер я буду ведаць усё пра пароду хаскі з 5-ай групы FCI, плакаў над мандарынамі – цяпер будзе сапраўдны новы год. Я нават не адразу пачуў ціха адчыненую кармушку.
    – Дашкевіч! – прыкрыкнуў прадольны.
    – Зьміцер Вячаслававіч, – азваўся я, падскочыўшы да кармушкі.
    – Перапісвай усё ў двух асобніках, – паклаў ён на кармушку дзьве паперкі, – што не запішаш, тое на этап не прапусьцяць.
Я ўзяў невялікія аркушыкі, і кармушка ляснула. Гэта былі адмысловыя блянкі вопісу маёмасьці перад этапам. Гэта азначала, што дарэмна я ствараў сьвяточную атмасфэру і раскладваў мандарынавыя лупіны па камеры – новы год я буду сустракаць зусім у іншым месцы, мяне чакае этап.

[1]Кіча – абрэвіатура беларускага паходжаньня, утварылася ад ІЧА – ізалятар часовага ўтрыманьня.

[2] Хата – камера.

[3] Кабанчык, кабан – харчовая перадача.

[4] Прадол – турэмны калідор.

[5] Шлёмка – талерка, амаль заўсёды з люмінію.


ПРАЦЯГ ТУТ

Адзін ёсьць сродак толькі, каб ня фоткалі выканкамы Матолькі! #бчб2017 27.12.2016 7

#бчб2017 

Ёсьць толькі адзін сродак зрабіць так, каб над выканкамі нашых гарадоў правільна лунаў правільны сьцяг – мы мусім уздымаць яго паўсюдна і на ўсіх мерапрыемтсвах! Бліжэйшае мерапрыемства – сьвяточныя навагоднія гуляньні. Прапануем усім патрыётам у навагоднюю ноч выходзіць на вуліцы сваіх гарадоў пад бел-чырвона-белым сьцягам – віншаваць грамаду, фатаграфавацца – і выкладаць фотаздымкі ў сацсеткі з хэштэгам #бчб2017

У Менску сьвяточнае бел-чырвонае-белае гуляньне пачнецца а 23:45 на пл. Кастуся Каліноўскага. Маладафронтаўскія швеі-матарысты (фэмэністкі нэрвова паляць збоку) абяцаюць забясьпечыць кожнага ахвочага бел-чырвона-белым сьцягам і нават з тронкаю. Але за ахвяраваньні #наколыісьцягі

Змагар і змагарка, калі ты ўжо ахвяроўва-ў/-ла грошы на сьцягі, прыходзь – бяры свой сьцяг і ўздымай яго над народам! Калі не, то ахвяруй – і ўздымай сьвяты наш сьцяг таксама! Бо адзін ёсьць сродак толькі, каб ня фоткалі выканкамы Матолькі! – узьняць над Беларусьсю нябесны, вольны, сьмелы – сьцяг родны бел-чырвона-белы!

Дапаможам акадэмікам і вучоным! 24.12.2016

Пасьля паўмесяца чаканьня нарэшце пайшлі з Марай у Мінкульт і вырвалі ў іх адказ на зварот 10,5 тысяч грамадзянаў з настойваньнем надаць бел-чырвона-беламу сьцягу статус гістарычнай каштоўнасьці.

Мара ля помніка Скарыну, што стаіць унутры будынка Мінкульта

З аднаго боку, зьдзіўляе глупасьць фармулёвак. Так Мінкульт піша: "У прадстаўленай у міністэрства культуры прапанове не ўтрымліваецца дакумантальнага абгрунтаваньня і поўнай, дакладнай і якаснай фіксацыі графічнымі сродкамі элемента, якому прапануецца надаць статус гісторыка-культурнай каштоўнасьці". Гэта выходзіць што, я павінен падняць з архіваў дакуманталную фіксацыю сьцяга, які з 91-га па 95-ты гады быў дзяржаўным, ці гэта павінен зрабіць Мінкульт? Бо інакш для чаго мы з падаткаў фінансуем гэту структуру дармаедаў?

 Адказ Мінкульта на зварот 10,5 тысяч грамадзянаў

Далей утрымліваецца цытата з ліста Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, згодна зь якім "для падрыхтоўкі навуковага абгрунтаваньня адзначанай калектыўнай прапановы грамадзян неабходна правесьці грунтоўнае навуковае дасьледаваньне з мэтай выяўленьня арыгінальных архіўных дакумантаў і матэрыялаў, што патрабуе працяглай працы вучоных і адпаведных фінансавых выдаткаў". Цікава, ім самім ня сьмешна? Для таго, каб знайсьці фотку Лукашэнкі, дзе ён прысягаў пад бел-чырвона-белым сьцягам, акадэмікам трэба правесьці "грунтоўнае навуковае дасьледаваньне"! Што ж, мы ім дапаможам, вышлю ім тую самую фотку - няхай зьбіраюць вучоных і дасьледуюць.

Прысяга Лукашэнкі пад бел-чырвона-белым сьцягам

З другога боку, апроч бздуры ёсьць і станоўчы момант: "Па зьвестках прадстаўнікоў акадэміі выкананьне гэтай работы будзе ажыцьцяўляцца з улікам выдаткаваньня сродкаў на навуковыя дасьледаваньні ў новым фінансавым годзе".

 Адказ Мінкульта на зварот 10,5 тысяч грамадзянаў

Сябры, у 2016 годзе мы ўсе разам добра папрацавалі на тое, каб пашырыць грамаду патрыётаў нашага сапраўднага сьцяга. Дык дапаможам акадэмікам і вучоным зрабіць 2017 год - год 500-годзьдзя беларускай Бібліі Скарыны, таксама і годам бел-чырвона-белага сьцяга!

Заклікаем усіх патрыётаў у навагоднюю ноч выходзіць пад бел-чырвона-белым сьцягам на галоўныя вуліцы нашых гарадоў! У Менску чакаем усіх змагароў і змагарак а 23:45 на пл. Кастуся Каліноўскага!  Зробім разам Беларусь бел-чырвона-белай!


Читать другие новости