АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Рэформа адукацыі Дзедаўшчына ў войску Справа Федынiча Дэкрэт пра дармаедаў Эканамічны крызіс Забойства Паўла Шарамета

Звычайная мана Лукашэнкі 09.10.2015 2

10 кастрычніка апазіцыя праводзіць у Мінску сход выбаршчыкаў “Улада – народу”, фармат якога пашыраны да шэсця з нацыянальнай сімволікай. Датэрміновае галасаванне пачалося масавымі фальсіфікацыямі: за тры дні прагаласавала ўжо 19% выбашчыкаў! Калі такімі тэмпамі пойдзе і далей, то да 11 кастрычніка – дня галасавання – улады ўжо “зробяць выбары”.

Пра фальсіфікацыі “выбараў”, “няведанне” Лукашэнкі пра расійскую авіябазу ды абвінавачанні з боку апазіцыі адказвае лідар грамадскага руху “За дзяржаўнасць і незалежнасць Беларусі” Уладзімір Някляеў.

- Чаму зменены фармат пратэстнай акцыі, прызначанай на 10 кастрычніка?

- Улады паабяцалі 6 кастрычніка уключыць ацяпленне, а замест гэтага рэзка ўключылі сваю “галасавальную” машыну. У першы ж дзень датэрміновага галасавання пастаўлены “рэкорд”: на выбарчыя ўчасткі загнаныя 4,5% адсоткі выбарцаў! У другі дзень яшчэ болей: 6,5! У выніку на трэці дзень амаль 20%! Фальсіфікацыі пачаліся масава. Улада напоўніцу ўключыла адміністрацыўны рэсурс – і ў адказ на гэта мы пашырылі фармат прызначанага на 10 кастрычніка сходу “Уладу – народу”, дадаўшы да яго шэсце з нацыянальнай сімволікай у знак пратэсту супраць антынацыянальнай палітыкі.

- Чаму вы напружылі беларускую апазіцыю, правёўшы ўстаноўчы сход руху “За дзяржаўнасць і незалежнасць Беларусі” на мітынгу 4 кастрычніка на плошчы Свабоды?

- Апазіцыю я ніяк і нічым напружваць не збіраўся.

Ініцыятыва стварэння грамадскага руху “За дзяржаўнасць і незалежнасць Беларусі” ўзнікла ў адказ на пагрозу страты нашай дзяржаўнасці і незалежнасці праз палітыку цяперашняга беларускага рэжыму – у тым ліку праз магчымае падпісанне дамовы аб размяшчэнні на нашай зямлі расійскіх ваенных базаў. Мы вырашылі правесці ўстаноўчы сход, але дзе? На Палац Рэспублікі ці Дом прафсаюзаў разлічваць, вядома, не даводзіцца. Ды ў нас і сродкаў няма на тое, рух існуе выключна на валанцёрскіх пачатках. Гэта наша прынцыповая пазіцыя: нельга за дзяржаўнасць і незалежнасць змагацца за грошы.

Дарэчы, нам адмовілі не толькі ў памяшканні, але і ў правядзенні пікетаў і мітынгаў супраць чужых ваенных базаў, заяўкі на якія мы падавалі ў рэгіёнах. Напрыклад, у Слоніме заяўкі падаваліся тройчы – і ўсе з адным, адмоўным вынікам. Таму актывісты з рэгіёнаў прыехалі на акцыю “За мірную, нейтральную Беларусь!” у Мінск. А паколькі ініцыятарам акцыі (як і сумеснай заявы апазіцыі супраць размяшчэння чужых ваенных базаў) быў менавіта рух “За дзяржаўнасць і незалежнасць”, мы палічылі магчымым правесці ў рамках акцыі ўстаноўчы сход. Менавіта на плошчы Свабоды, як вольныя людзі. Каб не хадзіць і не кланяцца чыноўнікам: “Дазвольце нам, калі ласка, у Беларусі адстойваць яе дзяржаўнасць і незалежнасць”. Гэта была ідэя нашых маладых актывістаў, ідэя сімвалічная, крэатыўная – і мы яе рэалізавалі. Вось і ўсё.

Людзі па рэгіёнах раз’ехаліся ўзнёслыя, акрыленыя: яны з’ядналіся ў адзіны рух на пляцы Волі ў сталіцы краіны! І менавіта іх настрой, а не настрой кіраўнікоў нейкіх іншых рухаў і партый для мяне вызначальны.

- Чым выклікана заява Лукашэнкі пра тое, што яму нічога не вядома пра планы Пуціна размясціць на беларускай зямлі расійскую ваенную базу?

- Што да заявы Лукашэнкі пра невядомы яму план размяшчэння расійскай ваеннай базу, дык гэта звычайная мана, якую ён лічыць вялікай палітычнай хітрасцю. Развёўшы рукамі: маўляў, нічога такога з боку Расіі не плануецца, ён проста ў чарговы збіраецца “развесці” беларускае грамадства, якое менавіта ў пратэсце супраць чужых вайсковых базаў пачало на дзіва хутка кансалідавацца. Вось ён і вырашыў прыгасіць магчымую (і вельмі небяспечную менавіта падчас выбарчай кампаніі) хвалю супраціву, звязаную з праблемай мілітарызацыі, на якую непазбежна накладзецца процьма іншых праблем, уключна з эканамічнымі.

Апроч гэтага, яму трэба нешта прадэманстраваць у звязку з намерамі ў чарговы раз пасябраваць з Еўрасаюзам. А якое можа быць сяброўства з нажом за пазухай? З расійскай авіябазай на самай мяжы з Еўропай? Вось ён і заявіў, што “расійская авіябаза” – прыдумка апазіцыі, а насамрэч пра гэта ў яго з Пуціным нават гаворкі не было.

Гаворка была. І нядаўна (у Сочы), і раней, калі ён сам казаў, што расійская авябаза ў Беларусі будзе, што гэта практычна вырашанае пытанне. А цяпер ён проста цынічна распачаў гандаль. Па сутнасці ягоная заява – гэта заява пра кошт пытання. Пуцін лічыць, што Расія за ўсё ўжо (найперш за ўтрыманне Лукашэнкі) спаўна сплаціла, а Лукашэнка лічыць, што не. Аплочаныя, маўляў, толькі ранейшыя паслугі, а не гэтая. Вось пра тое, колькі трэба заплаціць за гэтую паслугу і пачаў Аляксандр Лукашэнка перамовы з Уладзімірам Пуціным, які ў адказ прамаўчаў.

Але прамаўчаў пакуль. І з маўчання гэтага нічога добрага не вынікае.

- Днямі вы сустракаліся з новым кіраўніком прадстаўніцтва ЕС у Беларусі спадарыняй Андрэа Віктарын. Ці закраналася на сустрэчы пытанне расійскай ваеннай базы? Пра што ўвогуле йшла гаворка?

На сустрэчы з новым кіраўніком прадстаўніцтва ЕС спадарыняй Андрэа Віктарын закранаўся ўвесь спектр пытанняў, звязаных з адносінамі Еўрасаюза і Беларусі, у тым ліку і пытанне расійскай ваеннай базы. Па рэакцыі спадарыні Віктарын было відаць, што заява Лукашэнкі пра адсутнасць намераў размясціць у Беларусі расійскую ваенную базу была такой жа нечаканкай, як і для нас.

Спадарыня Віктарын запэўніла, што далейшыя адносіны ЕС і Беларусі, у тым ліку пытанне зняцця санкцый у дачыненні да беларускіх чыноўнікаў, будуць вызначацца не толькі тым, як еўрапейскія назіральнікі ацэняць вынікі выбарчай кампаніі, але і па агульнай сітуацыі з правамі чалавека ў нашай краіне. Увогуле яна выказала цвёрды намер працаваць у кантакце не толькі з уладамі, але і з апазіцыяй, з усёй беларускай дэмакратычнай супольнасцю, што выклікае спадзяванні на аб’ектыўнае стаўленне ЕС да ўсяго, што адбываецца сёння ў Беларусі на новым вітку лукашэнкаўскай “дэмакратызацыі”.

«Беларуская праўда»


МНЕ НУЖНА НЕ ВЛАСТЬ, А БЕЛАРУСЬ 28.04.2015 5

Количество соискателей удостоверений кандидата в президенты Беларуси растет не по дням, а по часам. 27 апреля о своих амбициях заявили еще два человека: «тунеядец в декрете» Юрий Шульган, которого готова поддержать партия «Зеленые», и лидер партии левых «Свободный мир» Сергей Калякин.

Таким образом, на президентских выборах в ноябре 2015 года будут представлены как минимум три оппозиционные структуры: «Справедливый мир», Объединенная гражданская партия (баллотироваться намерен ее председатель Анатолий Лебедько) и коалиция «Народный референдум» (она поддерживает выдвижение активистки кампания «Говори правду» Татьяны Короткевич).

Лидер «Говори правду» Владимир Некляев как раз вышел из оппозиционных структур из-за отсутствия единства в их среде. И пока оппозиция готовится повторить сценарий выборов 2010 года с «парадом кандидатов», Некляев выступил с инциативой создания широкого движения за государственность и независимость Беларуси.

Каким видится ему это движение, зачем оно надо и чем будет отличаться от уже существующийх движений и организаций? С этими вопросами Naviny.by обратились к самому инициатору.

— На фоне того, что продолжает делать оппозиция, эта объединительная идея представляется все более привлекательной для тех людей и организаций, с которыми я веду переговоры о создании движения. Это будет добровольное объединение граждан с целью консолидации общества для укрепления государственности и независимости Республики Беларусь на основе национального самосознания, истории, духовных ценностей и традиций народа. Это сплочение народа для противодействия силам, не признающим исторического права белорусов на государственность и независимость. В отстаивании белорусской государственности, в борьбе за нашу независимость и заключается необходимость движения.

— Но ведь о государственности и независимости, о готовности ее отстаивать постоянно говорит и оппозиция, и сама власть. Причем она утверждает, что у нее для этого есть все силы и возможности...

— Вот и хорошо, что власть об этом говорит. Но какие для этого силы у власти, которая за двадцать лет не сумела создать экономику, способную прокормить страну?.. Армия? Спецслужбы?.. Так и в Украине была и армия, и спецслужбы. И даже морской и военно-воздушный флот. И что сделала эта армия вкупе с этими спецслужбами? Без боя сдала Крым, часть территории своей страны. И если бы не народ, не та его часть, в которой жив украинский дух, то на востоке Украины сегодня точно была бы Новороссия. А может быть, и не только на востоке, потому что для «русского мира» Киев — русский город, а украинцы — русские люди. Что уж тут говорить о Минске и белорусах…

— Думаете, ваша идея найдет понимание у людей, живущих с философией «лишь бы не было войны»? Ведь из-за событий в Украине большинство белорусов опасаются любых действий, которые могут привести к разрыву отношений с Россией — прежде всего экономических…

— Никто не говорит о разрыве экономических, политических и иных связей. Если колодец, из которого вы воду берете, находится во дворе соседа, вы будете ставить забор?..

Вообще-то нужно выкопать свой колодец.

Но в конкретном случае речь о другом.

Если есть русский мир, почему не может быть белорусского мира? По какой причине? Потому что русский мир утверждает, что никакого иного мира, кроме русского, у славян нет? Что белорусская государственность, как и государственность украинская — нонсенс, а независимость — недоразумение? Недосмотр Кремля?.. И что: всё это съедать из-за страха, что Россия не подаст копеечку — и есть больше нечего будет? Уничижаться, поджав хвост и засунув под него чувство национального достоинства? Самоуважения? Так кто ж нас тогда уважать-то будет? Да никто. Даже те же русские.

— В принципе, вы говорите о создании новой партии — национально-демократической?

— Партию я не намерен создавать. Это именно народное движение, в поле зрения которого остаются, разумеется, все нынешние проблемы. Необходимость политических и экономических реформ, проблема политзаключенных, свободных выборов и т.д.

— Тем не менее, если движение за государственность и независимость вы будете презентовать таким образом, вас неизбежно обвинят в национализме. А это в нынешней, во многом еще советской Беларуси обвинение тяжелое.

— Ну и пусть обвинят. Это Лукашенко, советскому руководителю, нельзя быть националистом, а мне, белорусскому, национальному поэту — можно.

Мне нужна не власть, а Беларусь. Поэтому я и не собираюсь апеллировать к тому электорату, который все еще живет в Советской Белоруссии. Это совершенно бессмысленно.

Для достижения новых целей необходимы люди с новым мышлением. Политическим, экономическим, национальным. Такие люди, готовые ради сохранения Беларуси к самым решительным действиям, есть — и их совсем не мало. Согласно последним данным независимых социологических исследований — 14%. Почти полтора миллиона человек. И не имеет значения, где эти люди находятся: в оппозиции или во власти.

Если советник Лукашенко по экономике заявляет о необходимости политической воли для проведения экономических реформ, то он мой союзник. В отличие от оппозиционера, который в нынешней ситуации, когда Беларусь находится между войной в Украине и кризисом с непредсказуемыми последствиями в агрессивной России, кричит о недопустимости диалога общества и власти.

Я еще во время суда надо мной после выборов 2010 именно на таком диалоге, на подключении общества к принятию решений, определяющих будущее страны, настаивал. И тем более настаиваю сейчас, потому что без внутринационального диалога никакие другие, в том числе диалог с Евросоюзом, не принесут результатов.

— Ну и полýчите обвинения: со стороны оппозиции — в сотрудничестве с властью, со стороны власти — в национализме. Окажетесь между двух огней…

— Меня не пугает ни это, ни что иное, кроме политической болезни, которую можно назвать куриной слепотой. В медицине, как известно, это снижение зрения в сумерках, потеря ориентации в условиях недостаточного освещения. В политике, в общем-то, тоже самое. Сейчас именно такое сумеречное время. Недостаточность освещения. И многие теряют ориентацию…

Вон посмотрите, как мечется Лукашенко! Во все стороны, кроме той, в которую нужно — в сторону общества, народа. В сторону единственной силы, способной спасти страну.

— В этом движении есть еще одна опасность: противопоставление своего чужому. В данном случае очевидно, что русскому. Не опаснее ли это всего остального вместе взятого?

— Я никогда не был и не буду русофобом. Это исключено — и не только по политическим причинам. Я за то, чтобы Россия была и процветала. Но я вижу вещи таковыми, каковы они есть. Сегодняшняя Россия против того, чтобы Беларусь развивалась как независимое государство. Ей нужна русская Беларусь — и никакая иная. А зачем мне такая Беларусь, если у меня под боком такая Россия?

Мне нужна моя Беларусь. Я не имею на нее права? Почему? Потому что кто-то написал в каком-то учебнике русской истории, что такой страны никогда не было? Так я тоже писать умею! А пусть даже и не было такой страны, так вот есть! Появилась! И я впитал ее дух, ее кровь, перемешанную с кровью моих разноплеменных предков — и мне полностью подходит и этот дух, и этот состав крови. Не собираюсь менять.

Я знаю, что с таким чувством живет большинство белорусов. Это глубокое, сильное чувство, и нужно, чтобы оно не таилось, а выявилось. Возвысилось. Это и есть, пожалуй, главная цель движения, сплотившись в котором мы сможем продемонстрировать свою решимость, свою готовность отстаивать нашу государственность и независимость.

Только так, только всем народом мы сможем сохранить Беларусь.

чытаць іншыя навіны