АКТУАЛЬНЫЯ ТЭМЫ: Шпіёнаманія Рэформа адукацыі Дзедаўшчына ў войску Справа Федынiча Дэкрэт пра дармаедаў Забойства Паўла Шарамета

Мерсі за каштоўны выбар!.. 08.05.2017 5


Дзякуй Богу! І грамадзянам Францыі!..

Нешта важнае, навакольнае, атмасфернае і каштоўнаснае - стала на сваё месца.
Читать дальше...

Еўрапейскае Раство 26.12.2016 1

Прахожыя розных адценняў культурных мапаў.
Калядны кірмаш. П'юць глінтвеін, дары купляюць.
У вярцепе Марыя, у хіджабе сваім, ці як там
яго, - пакалыхвае Боскую салідарнасць
з людзьмі, у цэнтры свету з даўнімі фенаменамі:
тэрорам, біццём дзяцей, кайданамі, кпінамі.
Дзьве тысячы год – за іх болей усё разумеем мы,
што ўсё, уключаючы цуды, у ім магчымае.

У чым слабасць Еўропы?.. 26.07.2016 4

У талерантнасці, мяркуюць некаторыя. У мяккасці, у залішнім гуманізме дадасць нехта. Так зараз модна казаць.
Але мяркую, слабасць Еўропы там, дзе пачынаецца ўстаноўка на закрытасць, размовы пра частковую адмову ад гуманізма, пра дапушчальнасць рэпрэсій. Гэта - капітуляцыя.
Читать дальше...

ЛГБТ як хрысціянская тэма 04.06.2016 41

Здзіўляюць мяне хрысціяне, якія лічаць, што роўнапраўе ЛГТБ, у прыватнасці дазвол на аднаполыя шлюбы - гэта прапаганда распусты і ўсёдазволенасці.
Па-першае, як мінімум, хто хоча ўсёдазволенасці, той не ўступае ў манагамны шлюб.
Па-другое - ня трэба тыражыраваць памылку блытання свабоды з усёдазволенасцю.

Читать дальше...

Міграцыйны крызіс: што адбываецца ў Бельгіі 28.03.2016 23

Жыву я зараз ў Бельгіі. Не ў Брусэлі, у невялікім гарадку, - затое проста насупраць лагеру бежанцаў.

Калі б мяне папрасілі абмаляваць у двух словах сітуацыю з мігрантамі - азначыла бы так.

Читать дальше...

Пра тэзіс "тэрарысты - не мусульмане" 27.03.2016 7

Ці ёсць тэрарысты (не)мусульманамі? - Я не магу даць адназначнага адказу, з той простай нагоды, што я не мусульманка, а значыць, не належу да той групы людзей якая можа аўтарытэтна заяўляць, што (не) ёсць ісламам.

Але тыя мае сябры і знаёмыя, якія належаць да гэтай рэлігіі - дэманструюць дзіўную згоду ў гэтым пытанні.

Раней я прымала іх пазіцыю збольшага за недагаворанасць і паліткарэктнасць. Але з цягам часу пераканалася: яны рэальна лічаць, што тэрарысты не мусульмане. Адна сяброўка нават здолела растлумачыць так, што я нават зразумела яе логіку - нягледзячы на ўласную сумную перакананасць, што інквізітары ўсё ж хрысціяне, дый Царыёнаў-Энтэо праваслаўны.... Каб быць мусульманінам, сцвярджае Сахар, ірландка з суданскімі каранямі, ты павінен адпавядаць пэўным крытэрыям, да прыкладу, быць міласэрным...

З іншага боку, мае сябры і знаёмыя, мабыць, не ёсць мусульманамі з пункту гледжання ігіладэбіла. Што ж, арганізацыйная прыемнасць іслама ў тым, што ты можаш сам выбіраць, якія імамы для цябе аўтарытэтныя.

Але што асабліва хачу падкрэсліць у гэнай калізіі, дык гэта маю катэгарычную нязгоду з тэзісам аб процістаянні цывілізацый (рэлігій, культур).

Маё радаснае імігранцка-мультыкультурнае адкрыцце: каштоўнаснае паразуменне людзей не залежыць ад іхняга паходжання, мовы, рэгіёна ці (дзіўна, але так!) нават рэлігіі. Магу палаяцца з праваслаўным беларусам, каторы будзе мне даводзіць што Пуцін круты - а потым знайсці глыбокую згоду і паразуменне з чачэнкай з дудаеўскімі поглядамі ў хіджабавай галаве.

Процістаянне ёсць. Процістаянне менталітэтаў. Барацьба не цывілізацый, а менталітэтаў - адчуйма розніцу

Распяты Мальчык і Дзікія Мігранты 31.01.2016 10

Крыху пра выпадкі, калі мы верым прапагандзе. І пра тое, якую інфу мы кідаемся правяраць, а якую - не...
Усе смяяліся з Распятага Мальчыка. Але тыя самыя, хто зусім не верыць у распятых кіеўскай хунтай хлопчыкаў - кінуліся рэпосціць непадцведжаную, часткова абвергнутую а часткова няпэўную, інфармацыю пра згвалтаваную мігрантамі рускую дзяўчынку ў Берліне.
Таму што ў кіеўскую хунту і карнікаў-жыдабандэраўцаў мы не верым, бо апрыёры не хацелі верыць, а потым і аказалася што фэйк; а вось у дзікіх мігрантаў, якія зусім не такія людзі як мы і таму ў адрозненне ад нас не маюць права жыць у Еўропе - верым.
Яшчэ адна гісторыя. Я жыву побач з бежанцамі. Бежанцы, праходзячы, вітаюцца. Але адзін было скорчыў маме рожу, праходзячы - што паказвае наяўнасць такі сярод іх прыдуркаў (ну і дзіўна калі б было інакш, бо прыдурак - з'ява нярэдкая, многія з нас нат пабывалі ў гэткай ролі).
Але я не пра гэты, а іншы інцыдэнт.
Піша мне мой каханы СМСку, маўляў, нейкія бежанцы, тры чалавекі, дамагаліся да трох жанчын у пральні якраз у будынку дзе я жыву. Інфа паступіла ад ягонага сябра Іогана, які прадае цыгары і таму ведае ўсе чуткі ў горадзе; да таго ж Іоган - трэнер па адзінаборствах, так што цікавіцца пытаннямі бяспекі і крымінала.
Я падумала: блін. З
разумела, што гэты блін нічога не змяніў у раскладцы. І так ведаю, што хадзіць трэба асцярожна. Пры гэтым настойваю на поўным сваім праве нараўне з мужыкамі шляцца дзе-заўгодна, як і на праве на самаабарону, пры ўсёй сціпласці маіх фізічных магчымасцяў. Пры гэтым жа лічу, што бежанцаў трэба прымаць. Але канешне трэба мяняць, паляпшаць, сістэму іх прыёма.
Яшчэ адзначыла, што гаспадар пральні нам нічога не сказаў пра той інцыдэнт - але то ж лагічна, бо ён жа і здае нам студыо.
Неправераную пагалоску пра трох дамагальнікаў-бежанцаў перадала далей - у размове з сяброўкай за гарбатай. Канешне, абмовіўшыся, што інфа неправераная.
Ну і дарма перадав
ала. Бо, перапытаўшыся ў Іогана, дазналася, што то была гісторыя з нейкімі трыма дзяўчынамі і чыёйсьці няправільнай паркоўкай. Ніякія бежанцы там, у арыгінале, не фігуравалі.
А калі б я была прыхільніца антыімігранцкіх настрояў - то і не перапытвалася бы ў Іогана...
А гісторыя, каторую я з агаворкай на неправеранасць распавяла сяброўцы-чачэнцы, мае шанец пайсці далей па горадзе ўжо без агаворкі. І нават без Іогана, у якога можна перапытаць. Застаецца спадзявацца, што я не паўдзельнічала ў вырабленні дошкі аб'яваў для распяцца чарговага снягіра ў трусіках.

Секулярны гуманізм і іслам 13.01.2016

Толькі лянівы не пісаў пра хрысціянскія карані секулярнага гуманізму. То слушна, бо, жывучы ў Еўропе, пачынаеш падазраваць: секулярны Захад, нягледзячы на апетыя праваслаўнымі "пустыя храмы Еўропы" - болей хрысціянскі, чымсі нашыя прасторы... калі судзіць паводле стаўлення да чалавека, а значыцца - выканання запавету любові да бліжняга. Калі ў нас у інстанцыях да чалавека ставяцца як да аднаго з масы, то на Захадзе - падыход індывідуальны. Калі мы, усходнееўрапейцы, схільныя разважаць як палітыкі і вырашаць праблемы en gros, то заходнееўрапейцы разважаюць найперш як праваабаронцы. Гэта праявілася, да прыкладу, у стаўленні да бежанцаў (у якім, спадзяюся, Захад мужна захавае сваю гуманную пазіцыю нягледзячы на перашкоды).

Нерэлігійныя гуманісты, падаецца, няблага выконваюць запавет аб любові да чалавека. Але Бог застаецца за кадрам...  Дзіўным чынам гэты перакос ва ўспрыманні дзьвух асноўных хрысціянскіх запаветаў - нібыта дапаўняецца іншым светапоглядам, таксама распаўсюджаным у Еўропе. Гэта вера, якая таксама сфармавалася пад моцным уплывам хрысціянства. І таксама няблага ставіцца да хрысціянства у сваім класічным варыянце і дрэнна - у радыкальным. Я, канешне, пра іслам. Які ставіць галоўным пакорлівасць да Бога. Стаўленне да чалавека? - У тэорыі робіцца ўпор на міласэрнасць, на практыцы выходзіць вельмі па-рознаму і залежыць ад менталітэта (як, дарэчы, і ў нас, хрысціянаў, ды і ў атэістычных гуманістаў). Але ўсё ж галоўным ёсць пакорлівасць Алаху.

Такім чынам, акрамя хрысціянства, у Еўропе распаўсюджаныя яшчэ дзьве веры - вельмі розныя, але аб'яднаныя тым, што абедзьве ўзніклі пад моцным хрысціянскім уплывам. Што далей - паглядзім. Кожная дарога з Ерусаліму, паводле К.Льюіса, мае зрабіцца дарогай у Ерусалім. Хто бліжэйшы да Бога - не мая справа судзіць. А раскладачка цікавая, і дарма я пасля беларускага адрэналіну баялася, што ў сытай Еўропе будзе сумна.

Мігранты, мультыкультуралізм, бяспека 10.01.2016 18

Значыцца, абяцаныя развагі пра інцыдэнт у Кёльне і ўвогуле хуліганства з боку некаторых мігрантаў.

Найперш скажу, што тут як, не раўнуючы, з трагедыяй у Адэсе: глядзім вартыя крыніцы. Бо як раней хадзілі пагалоскі пра сотні намерана спаленых зажыва плюс пра нейкія згвалтаванні, якіх не было - так і зараз ужо кажуць пра дзевяноста згвалтаваных жанчын. Не, згвалтавання два ці, паводле іншай крыніцы, тры (што мала чым лепей), а жанчыны, якія звярнуліся (ад 90 да 150 зваротаў) - падвергліся сэксуальнай агрэсіі, якая ў нас вызначаецца дзеясловам "лапаць". Гэта адбылося ў цэнтры Кёльна ў навагоднюю ноч.

Дзіўная гісторыя. Дзіўная ў святле таго, што чалавек, у якога няма добрага віду на жыхарства, дасье якога толькі разглядаецца людьмі якія будуць вырашаць, ці дазволіць яму застацца - як правіла, баіцца трапіцца на хуліганстве ці злачынстве. Менавіта таму удзел у дэманстратыўным (!) хуліганстве (не ў цёмным завулку, а ў месцы масавага святкаванне) выглядае болей чым недарэчным - і зусім не таму, што нібыта мігранты ўсе белыя і пушыстыя, а таму, што яны прарабілі цяжкі шлях у Еўропу і, паводле логікі, маюць даражыць сваім шанцам.

Застаюцца дзьве версіі: А - правакацыя, Б - фантастычны ідыятызм.

Версія А для мяне канешне ж болей зручная. Укосна падцвярджаецца масавасцю і арганізаванасцю. І я бы падазравала нават не ультраправых (якім кожны інцыдэнт з імігрантамі любога пакалення дадае папулярнасці і галасоў), а - "ісламскую" "дзяржаву". Якая даўно пагражала запусціць сваіх агентаў у натоўп бежанцаў - відавочна імкнучыся распаліць у Еўропе антымігранцкія і ісламафобскія настроі, каб мець болей падставаў крычаць што Еўропа супраць ісламу і абвяшчаць свяшчэнную вайну. Што яшчэ раз падцвярджае, канешне, што тая "дзяржава" ані разу не ісламская: бо мусульманіну, нават няблага радыкальнаму, у місіянерскіх мэтах выгадна каб Еўропа пазітыўна ставілася да ісламу. Але ў таталітарызму логіка спецыфічная: Сталін знішчаў уласны народ, спускаў разнарадкі расстрэлаў, і забівалі ні за што і выпадкова; Гітлер знішчаў яўрэяў замест таго каб выкарыстоўваць іх як адукаваны чалавечы рэсурс на карысць рэйху... Зразумела, што нават калі тут руку прыклаў, сапраўды, ігіладэбіл - гэта не значыць, што сярод бежанцаў ёсць нейкія асаблівыя "агенты". Маглі проста выкарыстаць раздзяўбаяў, якім Еўропа патрэбная для чаго-заўгодна але не для нармалёвага жыцця і доўгатэрміновай працы.

Але ўсё ж я з недаверам стаўлюся да размоваў пра правакацыю. Бо як правіла мы шукаем знешнюю інспірацыю там, дзе нам проста не падабаюцца чыесьці паводзіны. У раздзяўбайстве дзіцёнка робіцца вінаватай вуліца, у Майдане (для тых каму ён не падабаецца) - Госдэп ЗША... Таму разглядайма і версію Б: звычайны ідыятызм.

Тое, што гэты вычварны ідыятызм не мае адносінаў да ісламу, ясна як двойчы два: мусульманін паводле вызначэння не павінен быць п'яным, і не павінен пяліцца на жанчын а тым болей іх лапаць. Але справа не лепей ад таго, што праблема не ў рэлігіі, а ў значна больш распаўсюджанай рэчы: рэгіянальныя культуры вялікай часткі свету атручаныя самым ядроным сэксізмам. Для сэксіста жанчыны падзяляюцца на дзьве катэгорыі: "харошыя", якія саблюдаюць вельмі строгі рэгламент, які канешне ж не распаўсюджваецца на мужчын - і астатнія, якіх няма неабходнасці паважаць. У розных кутках свету, ад Афрыкі да Індыі, ад Паўночнага Каўказа да Бліжэйшага Ўсходу і г.д. жанчына не адчувае сабе ў бяспецы, ужо не кажучы пра роўнасць. Ды і астатнія рэгіёны атручаныя сэксізмам - толькі ў меньшай ступені і ў іншых формах. Змаганне тут цяжкае і штодзённае, прагрэс ідзе, але не так хутка як хацелася бы.

Што рабіць? Ну напэўна ж высвятляць, адкуль бяруцца дурні, якім ці то дакуманты непатрэбныя, ці то еўрапейская свабода бачыцца як уседазволенасць (міф, распаўсюджаны нават у нас). Адны бягуць у Еўропу у пошуках лепшага і нармалёвага жыцця, іншыя - невядома на што спадзяюцца. Аказваецца, дурня распазнаць бывае лягчэй, чым гэта можа падацца.

Ва ўсім свеце хулігана выстаўляюць вон. Але, настойваю, ключавое слова тут - ХУЛІГАНА. Менавіта правапарушальніка сажаюць у турму ці (калі гаворка не аб цяжкім злачынстве) проста выкідваюць з грамадскага месца за вушка і на сонейка. Іншы ж мігрант, нават "нелегал", які не робіць злачынстваў і працуе, хай застаецца, хаця штраф канешне заплоціць і ён, і ягоны працадаўца. Бо ўрэшце несправядліва, калі чалавека, які не зрабіў ніякага злачынства, выстаўляюць як злодзея. З рэальнымі ж злачынцамі - іншая справа.

Наколькі я ведаю, Еўропа першапачаткова не збіраецца прымаць усіх мігрантаў: ёсць колькасць людзей, якіх вырашылі прыняць. І вось гэтая колькасць - і мае застацца! З тэхнічным вырашэннем праблемы бяспекі. І з болей дбайнай праверкай дасье, гісторый і іх рэалістычнасці і г.д.

Кажучы гэта, я ўсведамляю, канешне, што не толькі сапраўдныя бежанцы харошыя. Ёсць людзі, якія едуць у Еўропу не з зоны баявых дзеянняў, выкарыстоўваючы вайну як магчымасць пераезду - але з павагай да Еўропы, з добрым намерам жыць годна, працаваць, ствараць, дасягаць поспеху. Такім людзям жадаю, каб іх мары здзейсніліся... Але тут выступае на першы план іншая тэма: права чалавека на свабоднае перамяшчэнне. Адмовы ў візе, не абумоўленыя відавочнымі прычынамі (злачынства, напрыклад) груба парушаюць гэтае права. І я, як усе, ня ведаю, што з гэтым рабіць. Прынамсі - што з гэтым рабіць у краінах з развітай сацыялкай, дзе ёсць магчымасць выжыць без працы, так што парушаецца натуральная структура іміграцыі, абумоўленая наяўнасцю на дадзенай тэрыторыі працоўных месцаў. Не, я не кажу, што прыязжаюць тунеядцы. Многія прыязжаюць у спадзеве знайсці працу. Спадзяюся, што сітуацыя выправіцца, калі Захад навучыцца эфектыўна выкарыстоўваць чалавечы рэсурс, які вызваляецца ў выніку беспрацоўя, абумоўленага рацыяналізацыяй працы...

Канадцы дык зусім добра ўстроіліся: цераз акіян не пераплывеш, так што яны самі едуць у лагеры бежанцаў на Бліжнім Усходзе, і адбіраюць там людзей, якіх прымаюць у Канаду. Хітрыя! Здымуць вяршкі з Сірыі, у якой багата інтэлігенцыі (настолькі, што французскі прафесар Jean-Pierre Filiu ездзіць чытаць лекцыі моладзі ў лагеры бежанцаў...).

Але я ўсё ж падазорна стаўлюся да ідэі селекцыі, калі справа датычыцца людзей... Мы робім з нашых краінаў рэзервацыі, запаведнікі, у якіх спадзяемся схавацца ад небяспекаў знешняга свету - што, мяркую, не атрымаецца. Мы спадзяемся не пусціць ці выгнаць сэксістаў і злачынцаў, хаця паўсвета занятае сэксісцкімі культурамі і злачыннымі рэжымамі - якіх мы часам яшчэ і падтрымліваем, ціпа яны душаць тэрарыстаў, і нічога што неправавымі метадамі і за кампанію з нармалёвай апазіцыяй. Мы імкнемся стварыць штучную прастору, ачышчаную ад непажаданых элементаў - але такі падыход вядзе да фашызму, як любое "ачышчэнне" соцыўма, і, паводле адчування, знішчае свабоду. Бо для мяне няма еўрапейскай свабоды без штодзённых стасункаў з людзьмі з розных куткоў света...

Мяркую, варта думаць не ў катэгорыі "ачышчэння" і каго бы выгнаць ці не пусціць, а ў катэгорыі тэхнічнага вырашэнна праблемаў (такіх, як бяспека, працаўладкаванне, адукацыя і г.д.), і ў катэгорыі адказнасці кожнага чалавека (незалежна ад паходжання) за свае дзеянні.

Я ўдзячная Богу за магчымасць жыць у краіне, прынцыпы якой я падзяляю. Асабліва пасля беларускай звычкі існаваць у апазіцыі... Таму зараз, калі ультраправыя аблізваюцца ў чаканні бліжэйшых выбараў - маю намер зубамі і кіпцюрамі учапіцца ў мультыкультуралізм, неразборліва-інклюзіўны гуманізм, талерантнасць, рознакаляровыя адзенні і гарбату з арабамі. Веру, што знойдзецца тэхнічнае рашэнне праблемаў, і што Еўропа вытрымае і захавае свой цяперашні твар, нягледзячы на сінхронныя высілкі тэрарыстаў і ультраправых.

Карацей, хай Бог дабраславіць мультыкультурную Еўропу!

А яшчэ можам задацца пытаннем: а колькі згвалтаванняў і дамагальніцтваў адбываецца на Новы Год на нашых славянскіх прасторах?..

Бельгія: іміграцыя 24.11.2015 9


Адкрыўся мне спосаб прапіярыцца ў беларускай прасторы: напісаць нешта ў абарону талерантнасці. Што-небудзь леваліберальнае ці антырасісцкае. Актыўнае каментаванне забяспечанае - як і магчымасць разумна выглядаць: аргументацыя болшасці каментатараў будзе настолькі павярхоўная, што не патрэбна быць Эйнштэйнам каб гожа адбрахацца.

Гэткая танная магчымасць піару магла бы радаваць, калі б гэта не выяўляла маштабы беларускага расізму.

Шчыра спадзяюся, што ў хуткім часе грамадска-палітычная сітуацыя ў Беларусі палепшыцца. А таксама - што палепшыцца сітуацыя эканамічная. (Я аптыміст, веру ў працу, у актыўнасць, у тое, што ад кожнага з нас нешта ды залежыць...) А паляпшэнне прывядзе да таго, што краіна зробіцца прывабнай для жыццяь, і да нас будуць прыязжаць. І калі мы загадзя не пазбавімся ад наіўнага расізму  - то самі створым праблемы і абяднім сваю краіну.

Не прэтэндуючы на маштабнае даследванне, абмалюю тое, што бачу ў талерантнай (ставіць гэтае слова ў кавычкі ці не, вырашаем самі) Заходняй Еўропе, жывучы ў Бельгіі і папрацаваўшы на некалькіх працах у імігранцкім дыяпазоне ад прыбіральшчыцы да настаўніцы англійскай.

Імігранты адаптуюцца і інтэгруюцца.

Сцвярджэнні, што гэта не так, грунтуюцца на выпадках, звязаных з невялікім адсоткамі імігрантаў.

Нашыя суайчыннікі, нязвыклыя да разнастайнасці твараў і адзенняў, бываюць шакаваныя гэтай разнастайнасцю на вуліцах Брусэля ці Парыжа. Да гэтага здзіўлення дадаецца няправільная асацыяцыя: успамінаюцца навіны пра беспарадкі ці тэракты - і афрыканцы і арабы робяцца вобразам пагрозы. А пакольку асацыяцыі праходзяць міма лагічнага мыслення, то забываемся падумаць пра статыстыку. Пра тое, што абсалютная большасць рознакаляровых твараў і хіджабавых галоваў належыць законапаслухмяным і адаптаваным людзям.

Мусульмане Еўропы - цікавая праблематыка.

Большасць з іх верыць у мірны іслам. Сцвярджае, што "ІД" не толькі тэрарысты, але нават і не мусульмане. І што Хрыста яны шануюць як прарока. Падкрэсліваюць, што іслам да хрысціянства ставіцца добра.

Можна, канешне, рабіць зніжку на тое, што я сябрую толькі з прыстойнымі людзьмі - але спецыялісты растлумачаць, што тэрор "ІД" накіраваны найперш супраць традыцыйнага іслама.

Можна выдыхнуць і супакоіцца? - Не. На пазначаную праўду ёсць і іншая. Звязаная з тым, што ісламізм а-ля "ІД" робіцца такой жа сусветнай пагрозай і небяспечным трэндам, як раней фашысцкі ці камуністычны таталітарызм.
Узгадаем, што "ісламскі" экстрэмізм многа маладзейшы за тэрарызм. Раней тэрарыстамі быў хто-заўгодна (ірландцы, баскі, грэкі; камуністы і інш.) - а пра ісламізм тады яшчэ ніхто не чуў. Нават вайна крывапралітная вайна Францыі і Алжыра абышлася без ісламавіднага экстрэмізму! Мусульманскія асяродкі далучыліся да "трэнду" зусім нядаўна.

Калі да крамлёўскага "рускага" міра схільнае рускамоўнае насельніцтва, то да ісламавіднага экстрэмізму - мусульманскія асяродкі. Спадарыня ў хіджабе ці нікабе - гэта як рускамоўны ўкраінец. Можа падтрымаць тэрарыстаў - хаця далёка не факт. Нават многа большая верагоднасць, што не падтрымае. Колькасць тэрарыстаў блізіцца да нуля адносна колькасці нармалёвых мусульманаў (без якіх я ўжо не ўяўляю жыцця). Але небяспека тэрарызму застаецца, бо для яе і не патрэбны вялікі адсотак.

Дзетанараджэнне дзеля "сацыялу" - міф.

Сацыяльная дапамога на дзяцей ёсць, складае так каля двухсоткі еўра. А школьны падручнік можа каштаваць і 45-50 эўра, і гэтак далей. З тутэйшымі цэнамі, гэта ўсё сыходзіць толькі на дзяцей - на ежу, адзенне, цацкі, школьныя рэчы... Таму калі хто нараджае дзеля дапамогі, то гэта нейкія безадказныя сацыяльна дэзадаптаваныя элементы, якіх я на шчасце не сустракала. А нармалёвыя бацькі (да ліку якіх належаць і Саміра, сяброўка-марканка, і маміна чачэнская сяброўка Мадзіна) не могуць атрымаць тут эканамічнай выгады, бо расходы на дзяцей істотна перавышаюць дапамогу на іх.

Такая ж міфалогія - словы пра матку мусульманскай жанчыны.

Якая нібыта мае, паводзе спадзеваў ці то Арафата ці то Кадафі, падарваць Еўропу. Пэўна, аўтар мема, як класічны сэксіст, забыўся запытацца ў тых самых жанчынаў, пра якіх разважаў.

Мусульманкі па-першае любяць сваіх дзяцей не меней аддана, чым нашыя маці любяць нас. А па-другое, яны не меней за нас баяцца "заляцець" - ва ўсялякім разе, пасля другога дзіцяці ўжо засцерагаюцца, а пасля трэцяга - дакладна баяцца.

Шматдзетных бельгійцаў - багата!

Міф пра маладзетнасць і "выміранне" карэнных еўрапейцаў часткова падцвярджаюць, да прыкладу, немцы. А вось да прыкладу французы, як і франкамоўныя бельгійцы, яго абвяргаюць. Размнажаюцца выдатна - тры дзіцёнкі ў сям'і тут ёсць такой жа нормай, як і адзін-два, і ведаю шэраг людзей у каторых па пяць і болей.

Небяспечныя кварталы.

У Бельгіі, у адрозненне ад Францыі, грамадства болей перамешанае. Таму не так востра стаіць праблема "гета".

Быў у мяне перыяд жыцця ў дрэнным квартальчыку. Набачылася і абкураных мараканцаў, і п'яных бельгійцаў, і нармалёвых працаўладкаваных чачэнцаў. Адчуванне небяспекі было хіба ў адзін перыяд, калі да нейкага дылера пачаў наведвацца незнаёмы люд... Так ці інакш, была рада з'ехаць адтуль. Але ўражанні пазбаўленыя катастрафічнасці.

Расісты забываюцца, што сярод сацыяльна дэзадаптаваных слаёў насельніцтва найбольш людзей тытульнага паходжання - бельгійцаў. А дрэнныя кварталы - гэта ўжо праблематыка сацыяльная. Этнічная спецыфіка хіба далучаецца да сацыяльных праблемаў. Зрэшты, насельніцтва бедных кварталаў ва ўсім свеце не адрозніваецца вялікай адаптаванасцю. Што лагічна, бо калі людзі выбіраюцца з выбрацца з праблемаў, то перасяляюцца ў лепшыя часткі горада.

Бежанцы з Сірыі.

Ну ці не з Сірыі. Ну ці хочуць проста жыць у Еўропе - ну дык каму як не нам зразумець гэтае жаданне?..

Жывуць у двух кроках ад мяне, цераз дарогу. Паводзяць сабе нармалёва (што ўдвая лагічна: яны ж не прыдуркі, каб не даражыць дакументамі).  

У сувязі з прыбыццём бежанцаў актывізаваўся заапарк расізму. Самы смешны экспанат гэтай выставы называецца "расіст-імігрант". Паходзіць ён, як правіла, з Расіі, Польшчы ці яшчэ якога сацлагеру, жыве на Захадзе, а ў сваіх размовах пра іміграцыю кіруецца крэда "пускайце нас але не арабаў". На якіх падставах ён мае права на прэферэнцыю, цяжка сказаць: ці то таму што белы, ці то таму што хрысціянін. Так ці інакш, маіх бельгійскіх сяброў забаўляюць мае расповяды пра нашыя прэтэнзіі лічыцца болей тутэйшымі чым іншыя імігранты.

Сацыяльная дапамога.

Існуе міф аб тым, што сярод імігрантаў многа "тунеядцаў".

Тунеядцы ёсць ва ўсіх краінах - незалежна ад наяўнасці там сацыялкі. Калі чалавек упарта не хоча працаваць, ён знаходзіць спосабы. Хапае тунеядцаў і сярод бельгійцаў, і сярод беларусаў.

Імігранцкая праблема ўскладняецца імігранцкімі перашкодамі ў знаходжанні працы - таму адсотак беспрацоўных сярод прыбылых і праўда большы.

Ускладняецца сітуацыя многімі фактарамі, але на тое патрэбны асобны артыкул.

Значна зручней рызыкаваць і імкнуцца вышэй, калі ў цябе за плячыма - падушка з назвай "сацыяльнае стахаванне". Але каму ахвота доўга валяцца на гэтай падушцы? - Ну хіба тым, у каго зусім нізкія патрэбы... Бо жыццё на "сацыяле" - не цукар, ані ў забягалаўку кітайскую схадзіць, ані жытло добрае зняць.

Сутыкненне цывілізацый? - Не. Каштоўнасцей.

Кардынальна розныя светаадчуванні бываюць у людзей аднага народа і рэлігіі.

І надварот...

Паводле каштоўнаснага прызнаку добра заводзяцца прыязныя стасункі.

Вось здавалася б, мне лагічна найлепей камунікаваць з беларусамі і праваслаўнымі? А не. З беларусамі, як і з праваслаўнымі, сябрую выбарачна - паводле ідэйна-каштоўнаснай блізасці. І такое ж ідэйна-каштоўнаснае спалучэнне здараецца ў мяне з людзьмі самага рознага паходжання... Ну а з некаторымі праваслаўнымі і беларусамі бывае такое "спалучэнне", што хоць бы не пабіцца.

Люблю мультыкультурную Еўропу.

Жадаю яе бараніць і развіваць, у меру сваіх  сціплых магчымасцяў.
Размовы пра "слабасць" Захаду - міф для тых, хто блытае сілу з жорсткасцю.  Жыццё ў рознакаляровым салаце, смачна запраўленым гуманізмам - гэта не ідэялогія, а ідэя. Яе сіла ўражвае.

Разнастайнасць твараў і адзення на вуліцах, магчымасць супрацоўнічаць з самымі рознымі людзьмі - каштоўнасць, якой мне дужа не хапала ў Беларусі. Ну ды як будзе нашая краіна лепшай, дык свет адразу адрэагуе!  

Адкуль бягуць, і куды - выдатны паказальнік. Бо паспяховая краіна - тая, у якой людзі хочуць жыць.

Бежанцы, déjà là 12.09.2015 48

Будынак старой казармы ў нашым Турнэ абсталявалі пад лагер для бежанцаў. Сотня ўжо прыбыла, чакаем яшчэ некалькі сотняў.

Мясцовыя жыхары глядзяць на гэта па-рознаму. Хапае і рэалістычных апасенняў, і расісцкіх закідонаў, і разумення, што бежанцам дапамагаць трэба. Хапае і валянтэраў, якія дапамагаюць бежанцам розным чынам.

Вось першае, аб чым хацелася б сказаць у сувязі з гэтым: для краіны лепей быць тэрыторыяй, куды людзі прагнуць прыехаць, чымсі зямлёй, з якой людзі бягуць! Натоўпы людзей, якія цягнуцца ў Еўропу - ратуючыся ад небяспекі, а то і выкарыстоўваючы небяспеку, каб трапіць на забяспечаны Захад - гэтыя натоўпы ёсць своеасаблівай адзнакай "выдатна!" у дзённіку краінаў. Прыкметай, што ў гэтых краінах здолелі пабудаваць сістэму, у якой людзям ахвота жыць. Спадзяюся, што ў будучыні і наша Беларусь зробіцца прывабнай краінай, куды людзі будуць хацець прыехаць - а не надварот, як зараз.

Канешне, то не адмяняе сацыяльных рызыкаў. Паглядзім, як там будзе далей. Але калі хто цікавіцца перспектывамі развіцця Еўропы ці праблемамі іміграцыі, то варта глядзець на рэальны досвед і даследванні, а не на псеўданавуковыя ксенафобскія тэзісы. (У прыватнасці, расійскі ўсходазнаўца Георгій Мірскі добра растлумачвае сітуацыю з Бліжнім Усходам і бежанцамі http://echo.msk.ru/blog/georgy_mirsky/1617694-echo/ , а навукоўца Віктар Шнірэльман добра растлумачвае праблемы інтэграцыі імігрантаў у лекцыі "Особенности современного расизма" http://tvrain.ru/teleshow/lectures_on_the_rain/osobennosti_sovremennogo_rasizma_lektsija_glavnogo_nauchnogo_sotrudnika_instituta_etnologii_i_antropologii_ran_viktora_shnirelmana-355872/ ).

Калі ж браць мой пяцігадовы досвед жыцця ў краіне, дзе безліч імігрантаў з розных куткоў свету, магу сказаць: ультраправыя расісты і ксенафобы ў сваіх тэзісах значна далейшыя ад рэальнасці, чым аматары мультыкультуралізму. Калі апошнія (да якіх і я далучылася) могуць памыляцца, то першыя дакладна будуюць сваю ідэялогію на аднабокіх, а то і неабгрунтаваных, тэзісах.

Асабліва па гэтай частцы вылучаецца былы сацлагер, хвалёная Новая Еўропа - рассаднік расізма.



ЛГТБ, ці На хворую тэму 25.01.2015 4

Дыскусія ў каментарах да папярэдняга допісу падштурхнула да развагаў. Наконт таго, чым ёсць еўрапейская ідэя правоў ЛГТБ.

Уседазволенасць і распуста - ці ідэя свабоды і разнастайнасці? Мяркую, што апошняе. Мажліва, яно выражаецца вычварна. Але ж увогулле грэх, наколькі нам вядома, ёсць не чым іншым як вычварнай рэалізацыяй нейкай нармалёвай патрэбы...

Тэма гэтая, незалежна ад Вашае "ліберальнасці" ці "кансерватыўнасці", выглядае прыдатнай для жадаючых пазмагацца з ветравымі млынамі. На маю думку, антыамерыканская і антыеўрапейская прапаганда раскручвае "гейскую" тэму таму, што гэта ледьве не адзіная праблема, якая на Захадзе выглядае больш выражанай, чым "у нас".

Але тэма гомасэксуальнасці мяне цікавіць паводле двух прычынаў.

Першая - я ведаю, што гэта такое: падазраваць, што твая любоў ёсць грахом. Гэта змрочна і пакутліва... У маім выпадку гэта тычылася толькі рок-музыкі і захаплення самураямі, таму выкіданне ў сметніцу дыскаў замянілася інтуітыўнай ацэнкай канкрэтных рэчаў. А калі б я была лесбійкай? Вось нагулялася б я ў аддзяленне "мух ад катлетаў" у гаме пачуццяў!.. Да геяў я стаўлюся як да людзей, якім "пашчасціла" атрымаць складаны і цяжкі кавалак духоўнай працы!

Другая прычына маёй цікаўнасці вось у чым. «Гейская» тэматыка - той фенамен, які я раней добра ведала як ацаніць (вычварэнства-жах-разврат-незабіваць-але-забараніцьпрапаганду)… а цяпер крышталёвы шар, у якім усё так ясна бачылася, некуды закаціўся. Праблематыка ж аказалася болей складанай. Узнікае шэраг пытанняў - рознай ступені рытарычнасці…

Ці заўсёды «легалізаваць» значыць «прызнаць за норму»? Ці нельга тут ужыць прыклад, што інваліднасць мы ня лічым за норму, але інвалід легальна атрымлівае адпаведныя свайму стану магчымасці? Ці нельга тут успомніць царскай Расіі, дзе з сярэдзіны 19 стагоддзя была легалізаваная прастытуцыя - але чамусьці змагары з прапагандай распусты не крычаць, што царская Расія была амаральнай (хаця то было б не зусім няпраўдай…).

Чаму мы супраць гомасэксуалістаў, але нічога не маем супраць тых хто займаецца сэксам без шлюбу? Дый пралюбадзейства ацэньваем не так жорстка? Не, я зусім не прапаную пераследаваць за ненарматыўныя стасункі - бо ў Іране жыць не хачу. У тым, дарэчы, і праблема...  

А чаму чалавек, які жыве ў аднаполым шлюбе, выклікае болей негатыўных рэакцый, чым мусульманін з дзьвума-трыма жонкамі?

Ці нагадваюць сучасныя геі жыхароў Садома, якія сабраліся каля дому Лота патрабуючы ад яго… выдаць сваіх гасцей, каб яны іх «спазналі» (Быццё, гл. 19, 1-12) ? Я не вучылася на багаслова, але - гэта дакладна пра гомаскэксуалізм? Ці пра нешта іншае, кшталту  татальнага гвалту і распусты?

Што асуджае Біблія, у прыватнасці апостал Павал - распусту ўвогулле? Гомасэксуальны сэкс? Ці ўсе праявы гомасэксуальнасці? Прытрымліваючыся традыцыйнага падыходу («садамія - супрацьнатуральны грэх») - ці можам мы прымяніць гэта да ўсіх праяваў гомасэксуальнасці? Ці толькі да груба-фізіялагічных, а не да эмоцый, закаханасці і г.д.?..

Калі і прытрымлівацца традыцыйных поглядаў - ці можна прылічваць гомасэксуалізм да тых сацыяльных заганаў, якія забараняюць выхаванне дзяцей, у прыватнасці усынаўленне? Асабліва ў святле таго, што не забіраюць жа дзяцей, напрыклад, у тых хто праявіў нявернасць у шлюбе?.. І ці ня варта пытанні з усынаўленнем вырашаць згодна з тым, што ёсць альтэрнатывай для канкрэтнага дзіцяці: - іншая сям'я? Ці сіроцкае жыццё ў краіне трэцяга свету?.. Які варыянт болей скалечыць жыццё?

Ці нельга вырашыць праблему прадстаўленнем такой магчымасці, як кантракт на сумеснае пражыванне, які не завецца шлюбам, але дае такія ж маёмасныя і іншыя правы? Калі зыходзіць з таго, што абараняць варта правы ўсіх людзей, незалежна ад іх маральнасці паводле нашых ацэнак?

Чаму аднаполыя шлюбы мы бачым толькі ў хрысціянскіх краінах? Пры тым, што гомасэксуалізм сустракаецца ў гісторыі тут і там, і ў некаторых асяродках (старажытныя грэкі, самураі) не лічыўся за вычварэнне - чаму ні ў якіх грамадствах, акрамя хрысціянскіх, ніхто не прагнуў афіцыйна зарэгістраваць такія стасункі? Папраўце, калі я тут памыляюся!

Як так атрымалася, што ў эпоху размывання інстытуту шлюбу менавіта геі і лесбійкі ўкосна сведчаць аб яго неабходнасці? А што горш - гомасэксуальны шлюб ці бясшлюбныя стасункі?

Чаму гамафобія сацыялагічна йдзе поруч не толькі з сэксізмам, але і з такімі нехрысціянскімі з'явамі, як расізм і ксенафобія? У чым псіхалагічныя карані непрыязі да гомасэксуалістаў? Ці многа хрысціянскага ў гамафобіі?

Чаму, нарэшце, мой зусім гетэрасэксуальны знаёмы любіць тусавацца на гей-вечарынах (кажучы, каб не прыставалі, што ў яго ўжо ёсць партнэр)? Які дух вольнасці ён там знаходзіць? І які дух вольнасці адчуваю я ад тых асяродкаў, дзе культывіруецца добразылівая адкрытасць да іншасці?

Ці ня ёсць ідэя правоў ЛГТБ, разам з модай на сяброў нетрадыцыйнай арыентацыі, - ідэяй любові, якая знішчае ўсе межы? Ці чалавечых стасункаў, вольных ад гендэрных і іншых стэрэатыпаў? Прагі да жыцця, у якім няма ані мужчынскага полу, ані жаночага, няма абмежаванняў чалавечае свабоды?!..

Такая вось праблематыка. Якія тут знаходзіць рашэнні, каб не апынуцца ані ў Садоме, ані ў Іране?


У якасці пастскрыптума - рэкамендую дзівосную лекцыю пра еўрапейскую цывілізацыю :  

https://www.youtube.com/watch?v=WV8yqJWcDlw (Андрей Зубов. Интеллектуальные истоки демократии (СМИ и общество, Голицыно, 10 декабря 2014 г.)

На мой погляд, там выдатна растлумачаны фенамен Еўропы. У тым ліку і хворая "гейская" тэма раскрытая.






Тыбецкая маніфестацыя 20.09.2013 6

Скандаванні і стракатыя сцягі прывабілі ўвагу – трэба ж паглядзець, за што маніфестуюць. То было ў цэнтры Брусэля.


Аказалася – тыбецкая дыяспара змагаецца за незалежнасць Тыбета - і супраць катаванняў тыбецкіх вязняў кітайскімі ўладамі. Гэта было ясна са скандаванняў: « Годзе катаваць вязняў у Тыбеце! Годзе катаваць вязняў у Тыбеце! Чаго мы хочам? - Мы хочам свабоды! Чаго мы хочам? - Мы хочам справядлівасці!..»


Паняткі «свабода» і «праўда» стаяць поруч – такое часта бывае ў экстрэмальных умовах. Многім беларусам гэта знаёма.


Іншая культура – іншая расстаноўка. Азіяцкая. Тое, як геаметрычна-прама стаялі людзі, як перпендыкулярна трымалі сцягі, які размераны быў рытм скандаванняў, - нагадала геаметрычнасць і пустату фонаў, бачаныя, напрыклад, у фільме «Герой»*. Натуральная прамата, адмеранасць і рытмічнасць – у гэтым бачылася азіяцкая структура...


І гэтую структуру напаўняў жывы боль.


Акрамя болю, адчувалася мужнасць і дух свабоды з азіяцкім тварам. Апошняе вам добра знаёма, калі любіце ўсходняе кіно.


(Заўвага: фота ўзятае з паведамлення пра іншую падобную акцыю)


Я ўжыла тэрмін «змагаецца». Якое змаганне ў Брусэлі? Але паводле ўражання, паводле настойлівасці, якая праяўлялася ў няспыннасці скандаванняў, - слова падыходзіць.


Людзі добра пастараліся. Было ўкладзена істотнае. Шчырасць і ўпартасць. І, мяркую, істотная рызыка – у кітайскага ўраду рукі доўгія, могуць і да Брусэля дастаць. А тыя людзі, для каго арганізацыя і ўдзел і ня неслі непасрэднай небяспекі - уклалі сваю гатоўнасць пайсці на яе, калі спатрэбіцца, і шчырасць - і гэта разносілася ў паветры выразным рытмам...


Упэўненая, што гэтая акцыя эфектыўная.


Цікава, што не знайшла, хаця і шукала, навінаў менавіта пра гэтую акцыю, хаця ў сеціве поўна паведамленняў пра іншыя акцыі за Тыбет (з аднаго з такіх паведамленняў узятае прыведенае тут фота). Падобна, што бачанае было звычайнай, шэраговай з'явай. Значыць, людзі настойліва працуюць.


Для мяне гэта быў цудадзейны прыклад дзеяння ў замежжы. Але тут складальнік эфекту – боль.


* «Герой» - фільм 2002 г., рэж.Чжан Імоў, у гал.ролі Джэт Лі.

Пра Захад 11.05.2013 74

- Гэта мае прыватныя ўражанні, - калі будуць абвінавачваць у фрагментарнасці, то ня буду спрачацца.



- Ёсць імігранты, у тым ліку беларусы, у якіх уражанні ад Бельгіі і бельгійцаў процілеглыя маім. Часам уражанні процілеглыя і ў людзей з адной і той жа сям'і.


- Калісьці чула фразу пра Японію, што, каб яе зразумець, трэба там некалькі год пажыць. Пажыўшы тры гады ў Бельгіі, лічу, што гэтакжа можна сказаць пра кожную краіну.



- Чарка і размовы за жыццё з афрыканцамі бываюць такія ж змястоўныя, як і са славянамі. То залежыць ад людзей.



- Файна, што ёсць месцы, дзе людзі з розных куткоў Зямлі жывуць, працуюць, ядуць і п'юць разам, і трэба, каб такія месцы былі. Кантакты падчас турыстычных і іншых паездак - гэта ня тое.



- Скептычна стаўлюся да размоваў пра духоўны крызіс Захаду. Дакладней, гэта так, толькі ня ведаю, у каго большы духоўны крызіс - мяркую, што ў нас.



- Так жа скептычна - і да сцвярджэнняў пра недахоп пасіянарнасці ў еўрапейцаў. Столькі тут народу валанцёрамі розныя добрыя справы робіць дый па розных Афрыках з гуманітарнымі мэтамі цягаецца - і хіба пасіянарнасць заўсёды праяўляецца ва ўзброеных захопах?..



- Пустыя і паўпустыя храмы - гэта сумна. Але ж і храмаў тут багата. Застаецца спадзявацца, што нашыя цэркаўкі бы не пуставалі, калі бы іх камуністы не разбуралі.



- Згаджуся з пратаіерэем Георгіем Мітрафанавым: "Аб заходняй цывылизацыі можна сказаць словамі Чэрчыля аб дэмакратыі: заходняя цывілізацыя - вельмі секулярызаваная цывілізацыя, але іншай цывілізацыі, у якой хрысціянскія каштоўнасці ажыццявіліся бы ў такой паўнаце, не існуе!"



- Праз навязванне рускай мовы савецкі ўрад міжволі зрабіў паслугу цяперашнім эмігрантам з былога СССР - валоданне рускай мовай падвышае колькасць людзей, з якімі можна пагутарыць.



- Пры гэтым душэўна-каштоўнасная блізасць не залежыць ад блізасці рэгіянальнай - часам з чалавекам з другога кутку Зямлі лягчэй паразумецца, чымсі з суседам. Але з людзьмі з постсавецкай прасторы ў нас больш агульная вобласць ведаў.



- Не магу пасябраваць з чалавекам толькі таму што ён беларус.  



- Расізм (тут так завецца любая ксенафобія) - гэта непрыстойна. Таму адпаведныя выказванні папярэджваюцца завярэннем "я не расіст".



- Але расізм ёсць. Праяўляецца ў прыватных размовах і ў выніках галасаванняў.



- Ёсць тут стр-р-рашныя флямандскія ультраправыя. Але як глянеш выказванні суайчыннікаў у Беларусі, то флямандскія нацыяналісты пададуцца пушыстымі зайкамі.



- Многія лічаць этнічныя анекдоты за дурны тон. Што праўда, этнічныя жартачкі тут злейшыя, чым у нас. Ёсць і зусім няўяўныя для нас анекдоты пра яўрэяў і канцлагеры.



- Суайчыннікі, запомніце: слова "негр" можна казаць, толькі калі ты сам... падпадаеш пад гэтае вызначэнне :-).



- Розніца паміж беларусамі якія жывуць на Захадзе і беларусамі якія паехалі ў Расію: першыя, прыязжаючы дамоў, жахаюцца ад цяжкасці псіхалагічнай атмасферы ў Беларусі, а другія... адпачываюць у "маленькім утульным Мінску".



- Утульна. Свабода, што з Божае ласкі напаўняе заходнееўрапейскае паветра, - яна (у адрозненне ад экстрэмальнага духу вольнае Ўкраіны ці рускай "вольной волюшки") болей лагодная.



- Прыемна, што магу, калі хачу, паесці маслінаў. Ем і думаю: "Каўбасная эміграцыя як яна ёсць".



- Такі прыемна, што, нават калі буду мыць падлогу, мяне будуць зваць "мадам". Асабліва прыемна гэта ў святле таго, што пазначанай працай даводзілася займацца.



- Дарэчы, "нават калі буду мыць падлогу" - фразачка з "нашынскага" менталітэту. Тутака ж падобная праца больш паважаецца. Ёю на палову-чвэрць стаўкі часам займаюцца паважныя хатнія гаспадыні, каб больш падзарабіць.



- Дашчэнту разбурыўся стэрэатып пра нейкую "несапраўднасць" ці недастатковую каларытнасць еўрапейскіх людзей.



- Што нібыта еўрапейскія жанчыны непрыгожыя - брахня! Дакладней - міф. Створаны мужчынамі, якія прызвычыліся ўспрымаць толькі такі вобраз які славянскія жанчынкі вымушаныя на сабе напяльваць-намалёўваць з-за дэмаграфічнай сітуацыі "дзесяць баб на аднаго мужыка".



- У Бельгіі на пікет патрэбны дазвол. Бываюць і праблемы з яго атрыманнем.*



 - Паліцыя стварае прыемнае ўражанне. Ва ўсялякім разе, пакуль ты законапаслухмяны.



- З хамствам паліцэйскіх, аднак, чалавек з маёй сям'і сутыкнуўся. Але ўсё ж на паліцэйскіх магічна падзейнічалі словы "я маю права".



- Французы і бельгійскія франкафоны добра размнажаюцца, тры дзіцёнкі ў сям'і - тут норма. Гэта я для тых, у каго дэмаграфічна-расісцкія апасенні.



- Супэрнебяспечныя кварталы і іншыя сацыяльныя праблемы - гэта ёсць.



- Але часам калі спадарства якое не жыве ў Заходняй Еўропе разважае пра этнакультурныя праблемы на Захадзе, то гэта робіцца падобным на адбітак у крывым люстэрку.



- Напрыклад, палохаюцца колькасці каляровых твараў, забываючыся, што большасць гэтых твараў належыць нармалёва адаптаваным у грамадстве людзям. (Змаўчу і пра колькасць бачаных п'яных ці падазорных з выгляду чыстакроўных еўрапейцаў).  



- Наконт песімістычныхт прагнозаў - паглядзім.



- Спадзяюся, што Госпад захавае Еўропу якую мы любім.



- Спадзяюся, што ў каштоўнаснай барацьбе пераможа ўсё самае светлае, файнае і вясёлае.



- Хачу вярнуцца. У перспектыве.



- Ці можа беларус ў замежжы рэалізаваць сабе як беларус? І не, і так.









* Пра нюансы з палітычнымі акцыямі пісала ў артыкуле "Еўрапейская свабода мітынгаў і налепак" http://bchd.info/index.php?newsid=5865


чытаць іншыя навіны

Маргарита Тарайкевич