Неумный писатель не редкость 26.06.2017 9

Беларусь, по-видимому, принадлежит к тем странам, где от писателя все еще ждут каких-то важных и глубоких слов о жизни – жизни вообще и во всем ее разнообразии. Хотя, быть может, это вовсе не так и стало таковым исключительно потому, что Светлана Алексиевич получила Нобелевскую премию.

Во множестве других стран «писатель пописывает, а читатель почитывает», не более того. Не шибко популярны писатели сегодня, большого внимания на их высказывания не обращают. Мадонна про Трампа, точнее, против Трампа – вот сила! А писатель… Ну, что там Мишель Уэльбек про Олланда или Макрона (не знаю, говорил ли он вообще хоть что-то о них). Исключения, конечно, есть (Умберто Эко), но их в мире не так много.

В Беларуси же с самой популярностью как явлением дела обстоят неважно, и госпожа Алексиевич, будучи Нобелевским лауреатом, этот недостаток белорусского социума чутка исправляет. В придачу пишет она по-русски, ей никак не избежать оценок со стороны всех читающих по-русски. Поэтому интервью «Регнуму» (или не «Регнуму»), а потом разговор с пранкерами Вованом и Лексусом и вызвали широкое обсуждение.

Необходимость изживать «советское прошлое», декоммунизация, стремление в свободный мир (и тот же Макрон, наспех «сляпанный» перед выборами, как личностно-политическое воплощение этого мира) – Светлана Алексиевич не первая и не последняя, кто выдал и еще выдаст известный набор «истин», основанный на перечислении «грехов» СССР и бичевании общества и человека, не желающих отказаться от всего, что связано с Советским Союзом. В Украине, в связи с которой лауреат все это и произносила, подобных ей «мудрецов» вагон и маленькая тележка.

Однако дальше в интервью пошел разговор о «необходимости искоренения русского языка во имя создания украинской нации» и понимании позиции убийц Олеся Бузины, который, по словам Алексиевич, своими публикациями вызывал ожесточение. Я задумался: «А если эти слова Алексиевич тоже в ком-то «вызовут ожесточение»?» Или представим на минуту, что националисты взяли в Беларуси власть еще до получения Светланой Александровной Нобелевской премии… Она ведь сама признается, что человек русской культуры, белорусский язык так до сих пор и не освоила. Однозначно: агент Кремля, пусть не на зарплате, но по своему мировоззрению… Продолжение такой «логической» цепочки сделать нетрудно.

И вот, наговорив банальностей и дойдя до одобрения репрессий в отношении русского языка ради построения украинской нации и понимания позиции тех, кто убивает людей за то, что они не соглашаются с тупым национализмом made in Галичина, госпожа Алексиевич заявляет журналисту, что его голова набита советско-имперско-российскими пропагандистскими штампами, потому она запрещает публиковать интервью. Сильная позиция, ничего не скажешь: сразу наболтала черт знает что, а потом: «Ты хоть и молодой, но конченый «совок». Считай, что никакого интервью не было».

Неумный писатель не редкость. Причем, в сегодняшней ситуации, вызванной событиями в Украине, как среди «замайданных», так и среди «ватников». К примеру, Юрий Поляков (который еще и редактор российской «Литературной газеты») такой весь «имперский державник» и антилиберал, мне всегда казался поверхностным, не способным к «производству идей», еще до «украинского поворота», а Эдуард Лимонов, напротив, очень глубоким, оригинально мыслящим человеком.

В Беларуси я знаю еще одного неумного писателя – Владимир Некляев.

Господин Некляев пять лет был лидером политической организации («Говори правду»), а в 2015 году, поняв, что не будет единым кандидатом от оппозиции на выборах президента, вдруг вышел из всех «оппозиционных структур» и стал говорить, что кампанией «Говори правду» руководят агенты КГБ.

Законный вопрос: «Чего ж ты терпел агентов пять лет?» Если ты лидер, так изгони «предателей-стукачей» (их всего-то три или четыре, по его словам), и работай с остальными членами движения, ты же лидер, за твой «поход» в президенты региональные координаторы и активисты по всей стране готовы подписи собирать и пр. Нет, он оставляет организацию агентам КГБ, и теперь ходит на приемы в дипмиссии, где агенты тоже частые гости.

Правда, если Владимир Некляев на самом деле хотел завоевать симпатии белорусов на выборах-2015 , он бы не поехал в 2014 году читать стихи со сцены на Майдане. Одного этого хватило бы, чтобы он с треском проиграл Лукашенко (государственная пропаганда таким подарком от конкурента воспользовалась бы с размахом), ведь избиратель-2015 еще был напуган украинскими событиями. Если же Некляев все-таки хотел стать президентом Беларуси и поехал на Майдан, то – писатель действительно не умен, во всяком случае в качестве политического игрока. Что имеем сейчас: «Говори правду» есть, а у бывшего политика Некляева нет никакой, даже самой малюсенькой, структуры.

Разумеется, мне можно заметить: «Послушай, Драко, а ты кто такой, чтобы судить об уме писателей? Сам, что ли, очень умный?» Конечно, можно, да только все мы (или почти все) высказываем суждения о публичных персонах: Трамп, Путин, Алла Пугачева, Хилари Клинтон, Ангела Меркель, Владимир Познер, Сергей Михалок, Татьяна Короткевич, Михаил Саакашвили… Я вот не публичная персона, рядовой блогер-публицист, и то разные оценки получаю, а тут писатели, известные люди, их по-всякому назовут и опишут. Я же говорю, что они неумны.


Лагодны атэізм беларусаў і блюзнерства верніка 12.12.2015

Неяк у мяне запыталіся, што я – беларус – мог бы запісаць у несумнеўны плюс беларусам як нацыі-народу, я адказаў: “Нерэлігійнасць”. Таго меркавання пра суайчыннікаў трымаюся да гэтае пары.

Апошнімі гадамі сталі трохі "псавацца" жыхары заходняй часткі Беларусі – праз актыўнасць каталіцкага касцёла. Але і там не так усё блага: даюць ксяндзам грошы на адпяванне ці імшу, а пасля кажуць: “Калі ж гэтая жмінда ўжо нажарэцца?!” Нармалёвыя людзі, што гатовыя ахвяраваць на культурны феномен, якім ёсць царква, калі культурны феномен не патрабуе зашмат выдаткаў. І не толькі матэрыяльных, але і псіхалагічных. Ну, ёсць царква і ёсць, руйнаваць не будзем і агітаваць супраць святароў таксама не будзем, але й збаўляць/ратаваць нікога (апроч мо сябе) не станем.

Сціплыя беларусы, не місіянерскага тыпу людзі. Ці то шматканфесійнасць ВКЛ іх такімі зрабіла, ці то савецкая ўлада так тут пашчыравала, не ведаю, не ў кароткім блогу глыбакадумна разважаць пра вытокі тых ці іншых асаблівасцяў нацыянальнага характару. Праўда, так лічу я, відаць, таксама выступаючы ў ролі сціплага беларуса. Затое іначай лічыць спадар Павел Севярынец, сустаршыня партыі БХД, які з нагоды атрымання Святланай Алексіевіч нобелеўскай прэміі кінуўся ў сапраўдны месіянскі шал.

Цытую: “Для мяне Алексіевіч — у адным шэрагу з такімі беларусамі, якія намагаліся збавіць Расею ўвесь час — як Мялецій Сматрыцкі, Сімяон Полацкі, Фёдар Дастаеўскі, Уладзімер Высоцкі, Валерыя Навадворская.

Ёсьць у беларусаў такая місія (на мой погляд, гэта проста закладзена звыш) яны проста імкнуцца збавіць Расею, прасьвятліць яе, паказаць самой Расеі, якая яна ёсьць. Зрабіць яе лепшай, зрабіць яе больш духоўнай, больш культурнай. І я думаю, што сэнс гэтай Нобелеўскай лекцыі быў якраз у гэтай тысячагадовай беларускай місіі”.

Вы ведаеце сярод сваіх блізкіх такіх людзей, якія лічаць сваёй місіяй збавіць Расію? Сярод маіх родных, сяброў, знаёмых і калег такіх няма. Мабыць, я маю стасункі з нейкімі неправільныміі беларусамі?.. Ёсць у нас адзін чалавек, які завецца Аляксандр Лукашэнка, прэзідэнт Беларусі, дык ён, паводле яго ўласных словаў, ужо колькі гадоў ратуе Расію ад голаду: цяпер вось разам з мясам і малаком адпраўляе туды крыветкі ды ананасы. Але ж ён ўсё пра страўнік расійскі клапоціцца, а спадар Севярынец бярэ глыбей і вышэй – душу расійскую ледзьве не з пекла выцягвае.

Пачытайце гэтыя пафасныя радкі: “Сапраўдны беларускі прарыў на Усход — гэта не вынаходніцтва кампутаровых стралялак, а хрысьціянскія інтэрнэт-праекты, выдавецтвы ды дабрачынныя служэнні. Замест сённяшніх беларусачак для Цвярской ды стрыптыз-бараў — цуды прыгажосці, вобразы цнатлівасці і сямейнага шчасця. Беларускае Радыё Вера, Тэлевізія Любоў, біблейскае асветніцтва, міжканфесійныя сацыяльныя сеткі, новыя духовыя рухі на ўзор “Чыстых сэрцаў”, міжканфесійнае хрысціянскае трыадзінства — усё гэта Расея можа ўспрыняць хіба толькі ад братоў-беларусаў.”

Толькі ад беларусаў... Чаму толькі ад нас? Таму што Севярынец лічыць сябе асабіста “афігіцельна” хрысціянскім персанажам? Не, я сапраўды не разумею, чаму гэтае “Севярынцава дабро” расіяне павінны ўспрыняць ад нас? Знайшоў мне носьбітаў духоўнасці з “чаркай-шкварка-іншамаркай”.

Дый увогуле дзіўна, што хрысціянін Севярынец, заклікаючы збаўляць/ратаваць Расію, карыстаецца, так бы мовіць, паганскімі мыліцамі. Усё нагадвае нам, што многія вядомыя дзеячы рускай культуры былі з паходжання беларусамі:

“Беларусь малілася за сваіх забойцаў вуснамі геніяў. Паміраючы на крыжы, усё імкнулася збавіць Расею сабой. Хрысьціянскі прарок Дастаеўскі, нашчадкі ліцвінскіх шляхецкіх родаў Грыбаедаў, Грын і Бунін, аўтар расейскага гімну Глінка, Стравінскі, Барадзін, Рымскі-Корсакаў, Шастаковіч пераплаўлялі расейскае грамадства пранізліва евангельскай культурай”.

Дык што: вера ці зямля – робіць прарока прарокам? Калі вера, тады якая розніца, дзе нарадзіўся (тым больш праз стагоддзі пасля прыходу хрысціянства). Калі ж зямля, тады пры чым тут хрысціянства.

Ну й фінал артыкула “Фенаменалогія Беларусі. Святлана Алексіевіч і беларуская місія”:

“Праз Беларусь пад бел-чырвона-белым сцягам Расею збаўляе Ісус”.

Што ж вы, спадар сустаршыня партыі БХД, такую лухту верзяце?! Гэта з той жа оперы, што і “танкі НАТО”, якія пад Смаленск не прапускае асабіста Аляксандр Лукашэнка. Аднак добра хоць Ісус у вас яшчэ не ходзіць на дэмастрацыі і мітынгі пад тым самым бел-чырвона-белым сцягам.

Якое шчасце, што беларускі народ нерэлігійны, а то б наслухаўся такіх прапаведнікаў, як спадар Севярынец, і паверыў бы ў сваю місію збавіцеля Расіі. Апакаліпсіс быў бы забяспечаны: святая Русь збаўляе/ратуе свет, а Беларусь збаўляе/ратуе саму збавіцельку-Русь. Ісламская дзяржава на абедзве вашыя хаты!..

Страницы: 1
Читать другие новости

Игорь Драко