Удзельніцы Плошчы, хворай на рак, не аказалі мэдычнай дапамогі 30.03.2011

У Тацяны Грачанікавай знайшлі пухліну – рак, – яшчэ восеньню. Тады яна дапамагала аднаму з кандыдатаў падчас прэзыдэнцкай выбарчай кампаніі 2010 году: зьбірала подпісы, распаўсюджвала агітацыйныя матэрыялы. Напярэдадні выбараў здароўе Тацяны пагоршылася, аналізы былі кепскія. 20-га сьнежня павінна была быць апэрацыя, якой Тацяна чакала некалькі месяцаў. Нягледзячы на гэта, Таццяна пайшла на Плошчу, дзе яе і ейнага мужа зьбілі. Ёй прысудзілі 15 сутак арышту. Тацяна зьвяртался да судзьдзі, да начальніка турмы з просьбай аб мэдычнай дапамозе, ад зьмене формы пакараньня, але яе просьбы былі праігнараваныя
Читать дальше...

Як рыхтавалі сілавікоў разганяць апазыцыю 08.02.2011

Так атрымалася, што пасьля службы ў войску ў мяне шмат знаёмых у сілавых структурах. Гэтыя знаёмыя – таксама людзі, з усімі хібамі уласьцівымі чалавеку. Мне ўдалося высьветліць, як выглядае "кухня" ў тых, хто нас разганяе.
Читать дальше...

Сьледчы мне пагражаў сьмерцю. 11.01.2011

Неўзабаве па абедзе дзяжурны адчыняе дзьверы камэры, лязгае замок.

- Вечёрко на выход!

Мяне праводзяць у невялікі пакой пафарбаваны з зялёна-блакітныя колеры. Голыя сьцены. За сталом сядзіць гадоў 45 мужчына ў раскошным скураным паліто з футравым каўняром.

- Садитесь, садитесь... – гаворыць ён сабе пад нос, корпаючыся ў партфэлі. Дастае ноўтбук Compaq, мышку, вялікую тэчку з дакумэнтамі. Як я пасьля зразумеў – гэта мая асабістая справа. Працягвае да разэткі дрот.

- Я следователь КГБ і сейчас буду вас опрашивать. Меня интересуют события 19-22 декабря. Советую вам внимательно к этому отнестись, дело серьёзное. Зря ухмыляетесь, очень зря...
Читать дальше...

Фаервэрк у гонар герояў Плошчы 21.12.2010

Дзякуй усім, хто прыйшоў падтрымаць арыштаваных да Акрэсьціна. Нас было ня так шмат, як хацелася, але мы гучна сьпявалі і гучна крычалі, і тыя, што за кратамі, наша "Жыве Беларусь" пачулі.
Читать дальше...

Крывавая нядзеля. 20.12.2010

Вы калі-небудзь бачылі, як АМОНавец б'е дубінкай дзяўчыну? А я бачыў. На выгляд ёй 19-20 гадоў, зусім маладая, відаць, студэнтка. Пакуль што студэнтка. Увесь яе твар у крыві і ацёках. Кроў на шчаках, вуснах, вопратцы – паўсюль!

Цяжка патлумачыць, што я адчуваў, калі бачыў, як па маёй маці топчыцца зграя АМАПаўцаў, у шчытах і з дубінкамі. Некаторыя пераскокваюць, а некаторыя пруць наўпрост па жывым чалавеку. І самае страшнае, што я ня мог нічога зрабіць, толькі назіраць, заціснуты паміж двума кардонамі жаўнераў. У гэты момант мне сапраўды стала страшна: за сябе, з краіну і за народ.

Читать дальше...
Страницы: 1
Читать другие новости

Вячорка Франак