Унутранае сонца і хованкі

Дзіўная дзіўнасць. Вершы ў мяне пішуцца тады, калі я сяджу без працы. Тады я зыру у вакно (і лепей калі за вакном нейкая срань і слота) і пакутую. У галаву прыходзіць нейкі радок і херак - атрымаўся верш. У якім пакуты, срань і слота. Пры чым я не вельмі кантралюю працэс напісання, яно само атрымліваецца. Зараз справа іншая. Кладуся спаць раніцай і падымаюся той жа раніцай. Херачу як тата Карла. Гэта павінна гарантаваць адсутнасць вершаў. 

Але пару дзён таму у галаве перад сном пачалі актыўна зараджацца вершы-эмбыёны, вершы-мутанты. І нават не вершы, а проста.

Спачатку усё пачынаецца адной фразай, з якой па старой звычцы павінен бы - херак - і самастойна нарадзіца верш. Без майго удзелу. Але так не адбываецца.

За першай проста прыходзіць другая фраза, пасля трэцяя. У форме канспекта. Я так звычайна не вершы, а артыкулы ў Ніву і на Партызан пішу... І так увесь верш без намка на рыфму, без намёка на тое, што з гэтага эмбрыёна вырасце нешта з ручкамі і ножкамі. Ну вось апошні (запісаў перад сном): 

"Гэта такая гульня. Хованкі. ты становішся і прыкладаеш далоні да вачэй. Дзеці кажуць, што ты водзіш, дзеці смяюцца, дзеці разбягаюцца. Дзеці крычаць: "лічы". Ты прыціскаеш далоні да вачэй і бачыш фіялетавыя кругі. Бачыш сінія кругі. Калі мацней прыціснуць - ты бачыш унутранае сонца. Ты лічыш, спачатку да дзесяці, пасля да ста. Пасля лічыш, колькі хапае сіл. 
А калі ты прымаеш далоні з твару і азіраешся - сонца ужо зайшло і нават крыху астыла.
Усе дзеці схаваліся. Адны ў сябе. Другія за мяжу. Большасць даўно схавалася пад зямлёю. А табе застаецца толькі сказаць: тук-тук сам за сябе. кожны сам за сябе".

.
22.12.15 13:42



Cервис комментирования Disqus позволяет легко авторизоваться через фэйсбук и твиттер, а также напрямую в Disqus. Даёт возможность репостить комментарии в фэйсбук, а также использовать изображения. 
Подробнее читайте здесь.
Ветеранам Клуба Партизан, мы оставляем и старую форму авторизации.
 
загружаются комментарии

Стась Карпаў