Палітвязні: праблема поўнага спісу 08.06.2018

Мы нядаўна дазналіся, што пра тое, як абаронца Курапатаў  Дзяніс Урбановіч адсядзеў з а сваю палітычную актыўнасць 2 гады, а мы пра гэта нічога ня ведалі, і, адпаведна, не падтрымлівалі героя ані паштоўкай, ані перапостам. Гэтая асобная сітуацыя, падобна, ёсць выпадкам, калі людзі паверылі хлусні пра тое, што "шум" можа пашкодзіць... Тым ня менш, яна паказвае і на тую праблему, што вельмі цяжка знайсці поўны спіс беларускіх палітвязняў.  
Читать дальше...

"Чалавек-танк" - мадэль негвалтоўнае перамогі 04.04.2014 10

Маленькая перамога на фоне жудаснай трагедыі - жорсткага задушэння кітайскіх студэнцкіх пратэстаў у 1989 г. у Кітаі. Фатаграфія, вядомая ва ўсім свеце і паўзабытая і забароненая ў Паднябеснай: чалавек з сумкамі, які закрывае сабой шлях танкавай калоне. Імя і далейшы лёс героя невядомыя, на гэты конт ёсць толькі здагадкі. http://ru.wikipedia.org/wiki/%CD%E5%E8%E7%E2%E5%F1%F2%ED%FB%E9_%E1%F3%ED%F2%E0%F0%FC


Відэа тут: http://www.youtube.com/watch?v=DRhtW0ySMWk . Вельмі вартае прагляду.

Здолеўшы спыніць калону танкаў, «невядомы пратэстоўца» стаўся адным з самых натхняльных у свеце вобразаў негвалотоўнага супраціву і нездарма ўвайшоў у спіс «100 самых уплывовых людзей у свеце» паводле “Тайм“ 1998 г. Якія б паразы не здарыліся з ім пасля, той момант мы лічым за момант маленькай (ці вялікай?) экзістэнцыйнай перамогі.

Але на відэа і на здымку ёсць і іншыя пераможцы! Іхнія твары таксама нам не бачны, і імёны таксама нам невядомыя. А разгледзець іх  яшчэ цяжэй…

Постаць «невядомага пратэстоўцы» хаця б добра бачная са спіны. А таго, хто кіраваў першым з танкаў - амаль і не відаць. Бачым амаль толькі баявую машыну, якая спынілася, а потым паспрабавала аб'ехаць, і зноў спынялася, калі дзівак з сумкамі зноў перагароджваў шлях.

Што б ні здарылася ў жыцці тых ваенных пасля гэтага інцыдэнту - доля чалавечае славы той маленькай перамогі павінна належаць і ім.  Некаторыя прадстаўнікі Кітая нават указвалі на эпізод з «чалавекам-танкам» як на доказ… гуманнасці кітайскага войска. Занятна. Але  не беспадстаўна ў кантэксце сітуацыі.

Тым не меньш, не толькі ў гэтым выпадку, але і ў мностве іншых, калі негвалтоўныя акцыі аказваюцца ўдалымі - мы ўслаўляем першага пераможцу і забываемся на другога. Між тым як прадстаўнікі ўлады, сілавых структур і інш., калі яны пайшлі на саступкі, калі ў іх хапіла розуму і/ці чалавечнасці не ўжыць ці стрымаць грубую сілу - таксама з'яўляюцца пераможцамі. Яны перамаглі ў сабе тыранію - хаця б на нейкі момант.

Маленькі дыктатар схаваўся ў душы амаль кожнага з нас; хто аднойчы пачуў ягоны тыранічны голас, той зразумее, якім выпрабаваннем ёсць улада і магчымасць ужыць сілу.

І таму, напрыклад, калі які дыктатар ўстрымаецца ад гвалту і пойдзе на саступкі - яму належыць як мінімум пахвала і добры кавалак павагі. І сумна, калі за эйфарычнымі крыкамі «мы перамаглі» людзі на гэта забываюцца. А часам такі ўчынак як устрыманне ад гвалту - проста нябачны. І часам гэта выпадак, калі чалавек зрабіў толькі адзін-два працэнты таго зла, якое мог бы зрабіць.

…Калі вядомы нам ветэран прэзідэнцкіх тэрмінаў раптам (чалавечы фактар непрадказальны) вырашыць пакінуць крэсла - гэта можна будзе лічыць за подзьвіг. Калі гэта раптам (чалавечы фактар не пралічваецца!) адбудзецца пад ціскам грамадскасці - палову славы перамогі можна смела аддаваць яму, а замест «ШОС» апісваць досвед тэрапіі і рэабілітацыі сіндрому прырастання да крэсла. Перамога над сабой заслугоўвае большага захаплення, чымсі перамога, напрыклад, над ракавай хваробай. Дапаможам?..

Канешне, мы не можам праверыць матывацыю. Саступкі могуць быць вынікам не чалавечнасці і нават не розуму, а толькі страху перад праблемамі. Але якое права мы маем думаць пра чалавека горш, калі можна падумаць лепшае?

А наконт «невядомага пратэстоўцы» - будзьма спадзявацца, што той кітаец жывы. Можам пафантазіраваць на тэму таго, як ён, ужо немалады чалавек, прымурыжвае звузелелыя ад узросту вочы, усміхаючыся мясцовым жыхарам і турыстам, для якіх смажыць свежую рыбу дзесьці ў Гонконге ці ў амерыканскім чайна-таўне, і маўчыць пра той досвед - не з-за страха, а з-за сціпласці, што робіць яго падобным да герояў азіяцкіх баевікоў, і яшчэ больш - з-за звычкі жыць не ў словах, а ў спакойным быцці, і толькі чыста і непасрэдна дзейнічаць паводле сітуацыі… Цьху, скончваю фантазіраваць, а то ад мянушкі «чалавек-танк» ужо вымалёўваецца ў галаве небяспечны сваім дуалізмам знак іньянь.


Прага да помсты 25.02.2014 5

«Хай выстаіць Майдан!» - гэтыя словы сталіся для мяне адным з найпершых жаданняў сэрца. Начамі сніліся салодкія сны пра перамогу; потым уключала кампутар, баючыся… І няглядзячы на ўвесь жах, радавалася таму, што тыя храбрыя людзі яшчэ стаяць.

Самае шчырае захапленне выклікала тое, што было бачна ў прамым эфіры з камеры ўкраінскага Радыё Свабода: гучаць стрэлы і выбухі - а людзі не разыходзяцца…

Але як можна растлумачыць тыя заклікі з боку пераможцаў, якія часам гучаць? Настойлівае жаданне пакараць усіх-усіх вінаватых, словы і жаданні, што найбольш нагадваюць помсту?..

Я не кажу пра людзей, якія страцілі блізкіх - не паварочваецца язык разважаць на тэму іхніх пачуццяў… Я кажу пра ўсіх астатніх, хто спачуваў і дапамагаў Майдану. Няўжо не зразумела, што прыхільнікі жорсткасці ўжо атрымалі самае важкое пакаранне?

Я пра паразу. Пра тое, што прыхільнікі рэпрэсій і сілавых сцэнараў рознай ступені жорсткасці атрымалі самае значнае грамадскае пакаранне - яны прайгралі, пагарэлі на гэтым! Тыя, хто заахвочваў Януковіча да сілавога разгону, прапанаваў яму крывавыя рэцэпты змагання, жадалі перамогі праз чалавечы страх - з’елі на гэтым сабаку!  І хай ядуць яны гэтага сабаку. Пад самымі разнастайнымі соўсамі. Тыя, хто думалі, што людзі, у сэрцы якіх ёсць любоў да свабоды і Айчыны, разбягуцца як міленькія ад грому шыльдаў, ад дубінаў - ці ад стрэлаў…

Смачна есці!.. Як па мне, дык іншых пакаранняў і не патрэбна.

Дакладней, патрэбна - але маюць быць пакаранымі толькі тыя, чыя віна бясспрэчная і даказаная, і хто сапраўды дакладна парушаў закон. Хто страляў у людзей, аддаючы выконваючы загады, беззаконнасць якіх бясспрэчная. Хай з гэтым бясстрасна разбіраюцца прафесіяналы.

Прынамсі, асаблівая тэма - беркутаўцы. Хацелася б, каб да законнай адказнасці прыцягваліся толькі тыя, хто дакладна рабіў беззаконне - калі, напрыклад, нейкім чынам дакладна выявяць тых асобаў, якія распраналі чалавека на марозе, перашкаджалі медыкам ратаваць людзей. Зрэшты, баюся даваць ацэнкі, бо я не юрыст. А наконт маральных ацэнак - на тое ёсць інстанцыі многа вышэйшыя за зямныя… Што да зямных - можна ўлічыць і такі псіхалагічны фактар, як сістэма, у якой гадавалася гэтае спецпадраздзяленне.

Ці давайце пасадзіце мяне ў турму на некалькі месяцаў за супрацоўніцтва з беларускай дыктатурай. Вось спіс правінаў: вадзіла дзяцей на прэзідэнцкія хакеі і іншыя мерапрыемствы, прызначаныя для псіхалагічнай апрацоўкі насельніцтва; агітавала ўступаць у піянеры і ў БРСМ. Ну, я пастараюся паапраўдвацца, тым што першае было выкананнем загаду, а ў стваральны патэнцыял другога я сапраўды верыла.

І яшчэ пра беркутаўцаў: чаму мы не шкадуем тых, хто загінуў з іхняга боку? Яны таксама ахвяры рэжыму. І не факт, што тыя, хто загінуў, збівалі медсясцёр ці распраналі чалавека на марозе. Мажліва, ніхто з тых, хто загінуў, не быў здольны на такія злачынствы. Тым больш, што злыя людзі часам бываюць хітрэйшыя і лепей ратуюць сабе.

А калі і былі здольныя, і рабілі - што, ў нас саміх мала жорсткасці, каб мы былі так упэўненыя ва ўласнай няздольнасці да злачынства?..  

P.S. Калі Лукашэнка нарэшце страціць уладу (спадзяюся, што пасля таго ён будзе яшчэ доўга і нядрэнна жыць) - хацелася б, каб яму ўдалося збегчы. Трэці, чацьвёрты тэрмін улады трэба забараніць хаця б з-за той шкоды для псіхічнага здароўя, якую гэтая практыка нясе (паглядзіце на Пуціна - як ён змяніўся! Якія адыёзныя канструкцыі і колькі дэмагогіі з'явілася ў ягонай мове - а раней жа рэдка казаў дурное!). Дала б крыху, калі б якія людзі скідваліся беларускаму экс-прэзідэнту на квіток у нейкі санаторый на цёплым востраве, - хай бы там папраўляў здароўе, пашкоджанае пабочнымі эфектамі неабмежаванае ўлады. Тым больш што страта ўлады ў такой сітуацыі - надта жорсткае выпрабаванне.

P.P.S. Патрыярх Кірыл дабраславіў усю Рускую Праваслаўную Царкву маліцца аб Украіне. Тут тэкст малітвы http://www.pravmir.ru/patriarx-kirill-blagoslovil-vsyu-russkuyu-cerkov-molitsya-ob-ukraine/  
Страницы: 1
Читать другие новости

Маргарита Тарайкевич